Umut olduğunu bilmesi yeterliydi. Umut varsa gerisi kolaydı. İz süren bir avcı gibi, sabırla gözükmezin içerisinde yolunu bulmaya çalıştı. Orada olduğunu bildiğini aradı. Havayı kokladı, yakınlığını hissetmek için. Artıklarına dokundu parmaklarıyla. Sıcaklığını hissetmeye çalıştı, ne kadar süre önce orada olduğunu anlamak için. Kulağını sert toprağa dayadı. Trenin gelişini raylardan duymaya çalışan kızıl derili gibi. Peşinden…
Adımlarını atarken her birisini nasıl saymıyorsan. Birini diğerinin önüne atmak için, özellikle çaba harcamak zorunda kalmıyorsan. Ertesi gün olduğunda, tekrar bunu nasıl tekrarlayabileceğinle ilgili saatlerini verip kaygılanmıyorsan. Olağan olarak , hatta hiç düşünmeksizin ve tam olarak sindirmiş olmayı yaşıyorsun demektir. Bir kez yapmış olmak, tekrar yapabileceğin anlamına gelir. Sürekli yapabiliyor olmak, tekrarlanmış olmakla ilgili bilirliktir.…
Fark etmekle Fark etmemek Arasındaki çizgi Fark edilenden incedir. **** – Tereddütlü olunan, – Sezinlenen ama açıklanamayan, – Fark edilmese de olumsuzlarına maruz kalınan. – Değiştirilemeyen, – İçinden uzun süre çıkılamayan. – Yıpranmaya başladığımız. – İçimizdeki huzursuzluğunu gideremediğimiz … Duygu, düşünce, davranış, olayları yaşayan için artık, farklı bir bakış açısına ulaşmak zorunluluktur. Pek çok şeyi…
Yüzlerce kere vurursun da, bir çizik dahi oluşmaz. Kırılmaz sanırsın. Vurmaya devam edersin. Öyle bir denk gelir ki, tuzla buz edersin. Kırılmaz varsaymadan. Kırılır belki, diye özenenlerin işidir Sevda
Ne düşündüğünü bilemez… Ne hissettiğini de… Bazen öyle olur ki insan, Ne, ne düşünmesi gerektiğini Ne de, neyi hissetmesi gerektiğini algılayamaz. Bu, insanın tutulduğu andır. Tutulur insan. Ay gibi. Güneş gibi. Nutku gibi tutulur.
Yaşam yalın kaybedişlerin ve sadece kazanışları var olduğu bir alan değildir. Birlikte hüküm süren hanedanlık, sürekli iniş ve çıkışların yaşanmasına olanak sağlayacak imkanlarla doludur. Belirsizlik korku yaratır. Bu korku da olmak zorundadır aslında. Hareket etme dürtüsünün bir tabana ihtiyacı olur. Her zaman zaferler motive etmez insanı. Kayıplar yada kaybetme ihtimallerinin korkusu da bir motivasyon kaynağı…
Çalışmalarımızdan Bazılarında Karşımıza Çıkan Karmaşık İlişki Açmazlarına Bir Örnek Verelim Dilerseniz…. Bir sıra ilişki sorunu incelemem üzerine ilişki sorunlarında kendini haksızlığa uğramış hisseden iki farklı insanın karşılıklı hissedişlerinin kaynakları üzerine daha derin düşünmek gerektiği üzerinde yoğunlaştım. Kendi haklılığı konusunda fazlasıyla emin olmanın yollarından birisi yalnızca kendini izlemekten geçer. Zorundaymış, mecburmuş, olağanmış, onu ilgilendirmezmiş, göreviymiş olarak…
Bir fazlasından, bir daha fazlasını anlayabilirsin. Çok daha fazlası olduğunu da tahmin edebilirsin. Sınırsızlık devreye girdiğinde ise baş edemezsin. O zaman bir dışındaki, onu aşanların hepsini yok kabul etmekten bir başka seçeneğin kalmaz. ****** Kendi dışımızdaki mükemmellik ve yeterlilik. Bize kendimizi eksikli ve yetersiz hissettirir. Belki de bu sebepten çevremizde kusurlu, eksikli insanları ve metaryalleri…
Birileri bir şeyler yapmalıdır. Ama onun hiç hali yoktur. Hem onun görevi midir ki. Birileri denilmektedir. Hiç enerjisi de yoktur, yorgundur…. Başlamak mesele değildir de kim bitirecektir. Hem bitmez ki dünyanın işi… Çalış çabala boş… Herkes çalışıp da mı yapıyordur ki. Kısmetse ayağıma gelir demek en uygunu, olumlu bakmak lazım birileri nasıl olsa sabredemeyip yapacaktır.…
Dünyanın çatışından kendine bakan insan kendisinin de aralarında bulunduğu küçüklüğü acizliği ve çaresizliğini görür. Bu yüzden en yukarı çıkmaya çabalar. Tırmanmak, tırmanmak, tırmanmak… Olabildiğince yukarıdan bakmak, aşağıda karınca gibi gözüken insancıklara öylece yukarıdan bakabilmek. Ne kadar yukarıdan bakarsa baksın – yine karınca gibi gözüken bir bedenle karşılaşır- Bu yüzden kanat takmak ve daha yukarıya çıkmak…