Ufka ulaşmak üzere yola çıktık. Ufuk bu, durmaz. Biz gideriz, o gider, Baktık olmuyor, ufka bir çizik attık. Ufuk, çizgiyi de yanına alıp gitmiyor mu? Yeni ufuklara gitmeye karar verdik bu sefer. Sonuç yine aynı. Meğer varmaya çalıştığımız ufuk, kendi ufkumuzmuş. Ufku varılacak bir yer sanmıştık ya, mesele meğer buradaymış. Sonrasında anladık ki, ufuk denen…
“Ben ne dedim ki” diyebildi köşeye sinmeden hemen önce. Daha da bir başka şey diyemedi. Sadece öfkeden deliye dönmüş olanı izledi. Hiç susmadan bağırıp çağırıp elindekileri fırlatışını izledi. Bu kadar çıldıran birisini ilk kez görüyordu. Sebepli çıldırışlara aşinaydı ama bir damla sudan böylesi bir fırtına kopuşuna ilk kez şahitti. Makinalı tüfek gibi saydırıyordu dudakları kelimeleri,…
Sevdiğiniz insanların sorunlarını çözebilme ve onların hayatına yön verebilme gücünüz varmış gibi davranmanın bedeli, kendi sorunlarınızı başıboş bırakmaktır. Kendi sorunlarınızı çözmek için bir şeyler yapmazsanız, yardım etmek için çırpındığınız kişiler dahil hiç kimse sizin yerinize size ait olan sorunları çözemez.
İnsan, dişli yüzeylere sahip bir canlı. Değirmen taşı misali. Temas ettiğini, öğütmek ve törpülemekte. İkisi bir araya geldiğinde de, aradakini öğütüp şekillendirmekte. Niye mi bunu anlatıyorum? Şundan, Ders —- 1—– bu böyle bir hikaye Bir gün, bir hanım-hanımla tespit çalışması yapmıştık. Gün o gün, Ne dediysem olmadı, Ne söylesem uymadı. Her dediğime söylediği tek kelime…
Boşa kürek çekmek. Hiç bir şey yapmamış olmaktan fazlası ya. O da bir şey işte.
DANS ET… DANS ET KI , IÇIN ŞENLENSIN. ŞARKI SÖYLE… ŞARKILAR SÖYLE KI, SESIN CANLANSIN. GÜL SEN EN GÜZELI… GÜL Kİ, KALBIN UYANSIN.
Söylenecek çok şey varken, susarsın ya. Sözün, geçmediğinden. Söylenecekler, söylemekle bitmediğinden. Konuşmanın zamanı çoktan geçtiğinden. Kelimelerinin tesir etmediğini çoktan fark ettiğinden… Susarsın. Yoksa sözün gümüş, sukutun altın olduğundan değildir suskunluğun. Umudunu yitirdiğinden gerek duymazsın da, işte ondan susarsın.
Neden kızgınım ve neden çatışıyorum insanlarla, diyerek sormalıyım kendime. Öfkelerimin sebeplerinden haberdar olmalıyım. Şimdisini bilmeliyim, öncesinden haberdar olmalıyım. Hiç bir duygu şu anla başlayıp bitmez bilirim. Önceden böyle hissetmeme neden olan anlarımdan haberdar olmalıyım bu yüzden. Tepkim, çözümüm olmalı. Tepkim, yeni sorunların nedeni olmamalı. Savunmak bahanem, saldırmak gerçeğim olmamalı bir diğer yandan. Tepkisel olmamalıyım, öyle…
Kendin gibi misin? Yoksa hiç mi düşünmedin? Geldiği gibi mi karşıladın günleri ve hayatı? Hani derler ya, “Sen olsan ne yapardın? Bir daha dünyaya gelsen nasıl yaşardın? Nasıl olmuş olmasını dilerdin?” Bu sorulara verilecek bir cevabın varsa eğer, kendin gibi olamamışsın demektir bu hayatında. Artık bir daha ki sefere inşallah.
Cesur… Kahraman , korkusuz, atak, korumacı, bağlı, gözü kara, gözünü budaktan sakınmayan, hiç bir şekilde yılmayan, doğrunun yanında, adil, güçlü, öfkeli, adrenalinle köpürmüş, hedefine kitlenmiş, atak, hızlı … anlamındaki Cesur’a seslendi sahibi simiyle. “Cesur gel oğlum buraya..” Kuyruğunu sallaya sallaya, dili bir karış dışarıda, kıçını ata ata geldi Cesur. Hemen sahibinin yanına uzandı, sırt üstü…