Şeşibeş görmek diye bir şey vardı ben çocukken. Bugün beşişeş görmek diye bir şey var. O da nedir derseniz? Bakışlar bozuk, Görüşler bozuk, Algılar taraflı, Bilinçler dağınık, Farkındalıklar bulanık, Yaşamlar da karışık. Dün ve bu gün arasındaki fark ne derseniz? Cevap, bu gün insan çok. Dün; – az da az, – çok da çok göze…
❇️Dışarıdan nasıl gözüktüğü ve nasıl anlaşıldığı ile ilgili kaygı duyanlar… ❇️Bunları hiç mi hiç umursamayanlar… ❇️Bir de olduklarından ve abartılı sandıklarından çok farklı algılananlar olarak üç gurup insan yaşar dünyada. Bu üç gurup insanın içinden; ✳️Kendini azımsayan, ✳️Fikri olmayan, ✳️Kendini fazla abartan insanlar çıkar.
Sorumluluk dediğin, Rahatın pahasına ve yapmak isteğin başka bir şey olmasına rağmen yapman gerekeni yapmaktır. İşte bu yüzden sorumluluklar insanı, ?güçlendirir. ?büyümesini sağlar. ?olgunlaştırır. ?kimlikli kılar.
Bilim diyor ki; Açıkça konuşulmayan, ifade edilmeyen… ?her travma acı ve korku, ?olumsuz, her tür yaşantı deneyim ve hissediş. İnsanın bedenine, aklına ve ruhuna eninde sonunda kalıcı hasar oluşturur. Bilim diyor valla. İnanmıyorsan dene gör bakalım, hasar bırakıyor mu?
Bekliyorlar, İstiyorlar, Sanıyorlar, Zorluyorlar… Biri olmaya. Tanımlı biri olmak ve olmamak arasında sıkışıyor insanlar. Sonra birisi olmayı ya da birisi olma kavramına karşı durmayı seçmek zorunda kalıyor her biri. Nasıl ömür israfı. Kendisini bulmaya uğraşması gereken insanlar, işi gücü bırakıyor… Onlara dayatılan kişi olmak ve ona isyan edip tepki oluşturmak arasında bir ömür debelenip duruyor.…
Duymadığın bir şarkının sesi belirsizce duyulur derinden. Üstelik de; Paldır küldür yaşarken. Duymadığını duymazsın. Duymazsın da, ritmin bir dramdır bazen. Aksiyondur kimisinde. Gerilimin ritmi, o da olamaz mı? Aşk şarkıları belki. Marşlar, çocuk şarkıları, türküler, ağıtlar, etik ya da etnik ritimler… İç ses desem değil. Hayal desem değil. Bu ne desem yeri değil. Bir ses…
Yok mu ettiler seni, Yaraladılar ve kırdılar mı üstelik, Yapmadıkları da mı kalmadı yoksa? ??????? Bir şey soracağım o zaman. Bunca olay, bunca zaman… Sen neredeydin? Sen seyahatteyken mi olmuş tüm bunlar? Sen neredeydin? Sorarlar adama…
Ruhu önce yükseldi, çok yükseğe çıktı ve yüksekte kendisiyle karşılaştı. Hah, seni arıyordum, dedi gördüğü kendine. Kendini bulmuş kendi, konuştu ona. Beni burada arayana, kendin gibi olaydın hayatında. Sahipleneydin kendini. Hazırlanaydın kendine. Özeneydin ve ciddiye alaydın kendini. Kendin olaydında dünya da, kendini kaybetmeyeydin. Kendini bulmak için buralara kadar koşup da gelmeyeydin aslında. Şimdi var git…
İki kişilik kalabalıkta yorulmuş kadın sordu adama, Neden bu kalabalık? Yetmiyor muyum yoksa ben bu ilişkiyi doldurmaya? ???? Tabi ki böyle olmadı. ⛄️Ezildi, büzüldü… ⛄️Yetemediğini düşünüp üzüldü… ⛄️Korktu kaybetmekten… ⛄️Tercih edilir buldu kendini az da olsa, rekabette kazanmak hırsı oldu… ☃️Yetersizlik duyguları tetiklendi, ☃️eksikli güvensizlik hislerinde azımsandı, ☃️Boyun eğmek ve dirençsiz olmak fikrinde takıldı kaldı.…
Uyanmak zor gelir de, Güneş doğmuştur bir kere. Ne ışık bırakır peşini, ne de uyanmış olanlar buna izin verir. Gözlerini de kapatsan. Kulaklarını da tıkasan. Kendini de saklasan. Gün doğmuştur bir kere.