Görülmesi mümkün olmayanların farkında olup, bunu bilememenin acısıyla beraber yaşayamaz iken, korkunun esaretinde panikle baktıklarının ardındaki gerçekleri gördüğünü sanmaya paranoya denir. Korkunun halisinasyonu yalanda olsa kendi gerçekliğine tutunarak kendini güvene alma yanılgısında negatif bir hayal olur. Suçluluk duygusu ve ruhundaki benzerliği yansıtma mekanizması paranoyanın ne kadar abartılı olacağını belirler. Suçluluk duygusu kişinin kendisine bile ait…
Ezbere öğrenilmiş ömründe, Papağan cümlelerle konuştu. Kayıtlı bir bandın olabildiği doğrulukta ve tam tekrar etmenin eminliğinde. Birilerinin sesinden, Aklından ve ondan söylemesini bekleyebileceklerinden çıktı sesi. Akıl ağladı, fikir ağladı, mantık kafasını duvarlara vurdu. Vurdu durdu da… Papağan cümleler yine de kendini tekrarladı. Tutuldu akıl dedi biri. Öbürü tutulmadı, hepsi o kadardı diye ekledi.
Bitenden kopamayan, Başlayana uyamayan. Geçişlerin de, öncekinde. Kapılar var…, O eşiklerin gerisinde. Günün sebebi, dünün gerçeği. Geçsin bir an önce gün. Sonlansın içini acıtan bugün. Kapansın kapılar. Susun sesler. Dursun artık bütün bu üstüne gelenler. ——— Öylece biti verir insanın gücü. Kanı çekilmiş gibi, pili bitmiş gibi, elektriklerin şalterini birisi indirmiş gibi. Devam etmeye, mücadeleye,…
Özler seni, Yağmuru özlediği kadar. Önce mutlu olur içi ferahlar. Islanır, üşür ve özlemekten vazgeçer sonra. Özler seni, Güneşi özlediği kadar. Isınır önce, ısınmak mutlu eder rahatlar. Ya sonra terler, yanar, sıcaklar ve vazgeçer. Özler seni, Karları özledi kadar. Beyazına vurulur, dokunmaya doyamaz. Sarılır, ellerinde tutar ve kahkahalar atarak yuvarlar. Elleri karıncalanır, hevesi sonlanır ve…
KİM ? Kim görsün seni? Görsün ki görüldüğünü bil. Kim sevsin seni? Sevsin ki sevildiğini anla. Kim olsun ki hayatında, yaşamanın bir anlamı olsun. Tüm bunlardan sonra. Kimsesiz kalma sakın. Kim’in yokluğunda, sen de sakın yok olma.
İnsanlık öldü mü mirim? Öldü mü?.. Yok, daha ölmedi ama hasta biraz. Sevmeye mecali yok. Yaşamaya gücü. Yarına da beklentisi. Yaşıyor olabildiğince. Medeniyet çözer mi bu hastalığı? Kurulmuş hangi medeniyet sürmüş. Hangisi çözmüş. Hangi medeniyet bir sonrakine tertemiz insanlık bırakmış da öyle ayrılmış. Mirasımız ne? Söyleyeyim, toprak. O da gideceğimiz yer işte. Olan şu ki,…
Dağları devirsen, Ferhat olsan. Piri Reis olsan, denizleri fethetsen. Kaşif olsan dünyayı keşfetsen… Tüm yaptıklarınla hiç kimseye yeni bir yol açmazsın aslında. Biri yolları kürümeli, engelleri açmalıdır diğerlerinin devam edebilmeleri için. Ve sen yaptıklarınla sadece onların kendilerine ait olan yollarını açarsın. Yaptıkların yapabileceklerinin teminatı değildir. Yaptıklarından sonra, yolların sahiplerinin yapacaklarını ve yollarını bulmaya devam edeceklerini…
GİBİ ‘liktendir… Hiç olmamışsın gibi yapabilir misin? Var olmamışsın ve olmayacakmışsın gibi… Yapamazsın. Hep oradaymışsın gibi yapabilir misin? Varlığın olmazsa her şey yok olacakmış gibi… Onu yapabilirsin belki ama oda olmaz. Her ne yaparsan yap. – GİBİ – Yaparsın ya !.. İşte olay yaşıyor –GİBİ -’ liktendir. Yaşıyorum da diyemezsin hakkıyla. Bunların hepsi – GİBİ…
Birilerinin söylemediğini söylemek, Birlerinin uğraşmadığını uğraşmak, Birilerinin öğretmediğini öğretmek, Birilerinin sevmediğini sevmek, Birlerinin güvenmediğine güvenmek, Birilerinin inanmadığına inanmak, Birilerinin dinlemediğini dinlemek, Birilerinin emek vermediğine emek vermek, Birilerinin saymadığını saymak, Eksik olanı, yarım bırakılanı, görmezden gelineni, hiç yapılmayanı Yapmaktır. Beslemektir sahibi olduklarınla, Taşımaktır omuzlarında, Paylaşmaktır tüm hücrelerinde, Adamaktır zamanını, dikkatini, tüm gücünü ilgilendiğin aralıkta. Tek bir…
Bazı insanlardan uzak durursun. Zararlıdırlar belki de sana. Söylersin, bozulurlar. Yararlıyım ben, derler. Yararlıdırlar muhtemelen. Bir yerde ve birisine. Ateşte yararlıdır. Lakin her gördüğün kor kömürü elinle tutmazsın işte.