İnsanlar Çocukluk ve gençlik yıllarında, gelecekten bahsederler. Yetişkinlikte, yaptıklarını anlatırlar. Yaşları ilerlediğinde de eski hikayelerini anlatmaya başlarlar. Gündemimizin ne olduğu, nekadarı tükettiğimiz ve geriye ne kadarının elimizde kaldığı ile ilgilidir.
Hormonların yasaklandığı bir dünyada. Ergenliğe giremeyen cocuklar yaşarmış. Aşk ve nefet olmadan. Korku ve heyecanı tadına bakmadan. Kadınlar erkek gibi. erkekler kadın gibiymiş. Donukmuş günler. Donukmuş geceler. Hormonların olmadığı bir dünyada yaşarmış insanlar. Buna yaşamak denirse.
Tezat, Normal ve sıradan insanların, olağandışı şeylerden bahsetmesi. Sıra dışı insanların, normal ve sıradan şeylerden bahsetmesi. Bu tam bir kafa karışıklığı işte.
Bir yalnış anlama varsa, Düzelteyim. İnsanlar başkalarına yazarlar. – Özel birisine, – Birilerine, – Herkese, – Anlayan kişilere, – Zümrelere veya belirli kitlelere, … Ben kendim için yazarım. Yukarıdakilerin hepsi için de, paylaşırım. Yani yazı size uygun değilse, kendinizi zorlamayın. Bir sonrakine geçin.
Mistik sanatlar… Bir gün çoklu evreni çözersem, Belki, bu evrende durmam. 😁 Bir gün zaman ve mekan kavramını aşarsam, Belki, burada ve bu zamanda olmam. 😁 Bir gün sonsuzluğa ulaşır ise, Belki, bu kısacık anda sıkışıp kalmam. 😁 Sonuca gelelim dilerseniz. Nedenleriniz, bugün neleri yaşadığınızı anlatır. Yaşadıklarınız, nedenleriniz olur. Bugünün anlamını bulmadan, gerisi boş bir…
Öyle uzaktaki görmen gerekenler. Ve sen günlük hayatınla o kadar yoğunsun ki. Bildiklerin, yalnızca, bilmek istediklerin. Gördüklerin, yalnızca, görmek istediklerin. Düşündüklerin, yalnızca, düşünmek istediklerin. Ve sen öyle kendi dünyandasın ki. Yaşadıkların, Sadece, yaşayabildiklerin.
Bugünü dün ile birlikte yaşıyorsun… dedim ona. – Yarınla birlikte mi yaşamalıyım? dedi. Hayır dedim. Dün, dünde kaldı. Yarın da, yarın olacak. Bu gün ve şimdi ne isen, dün ve yarın ona dönüşecek. Bu gün olduğun, dünü yeniden yorumlamanı, yarını yeniden şekillendirmeni sağlayacak. Yani bu gün ne isen; Dün ve yarın, o olacaksın. Dünde yaşamak…
Bir bilinci transfer etmenin yolu kelimeler değildir. Kelimeler sınırlıdır. Kelimelerin ardına yüklenen duyguyu aktarabilmek gerekir. Bu onlara yüklenebilen enerji ile mümkündür. Bu sanki sıkıştırılmış büyük bir dosyanın, küçültülmüş haldeki transferi gibidir. Küçültülmüş boyutu bile olağan dışı büyüktür. Alıcı, beyninin yandığını hisseder. Her şey belirsizdir. Anlamıştır ancak tanımlayamıyordur. Farkındadır ancak neyin farkında olduğunu belirleyemiyordur. Biliyordur ancak…
Dünya benim için neden önemli, biliyor musunuz? Çünkü, yaşayabileceğim başka bir yer yok. Bu toprak benim için neden önemli, biliyor musunuz? Çünkü, burada doğdum. Kendimi ait hissedebileceğim başka bir yer yok. Ben neden önemliyim biliyor musunuz? Çünkü benden başka bir tane daha yedeğim yok. Değerli olanı keşfetmek… Esas keşif bu. Her insanın kendi hayatının keşfi.
Hadi bana, “aşk nedir?” bunu anlat. Seni var eden mi aşk. Yoksa seni yok eden mi aşk? Çoğalttı mı seni? Yoksa azalttı mı? Onunla kendini mi buldun. Yoksa kendinden mi oldun? Sen sen misin? Yoksa sen senden mi geçtin? Bunların cevabını verebiliyorsan, güzel. Ama veremiyorsan… Sana geçmiş olsun.