Bindiği dalı kesen Nasrettin hocanın hikayesini hepimiz biliriz. Keşke bildiklerimiz ile idrak edebildiklerimiz birbirlerine çok daha yakın olabilseler. İnsanlar zanneder ki, bilmek yeterlidir. Etrafınıza bir bakın bilinen sayısız doğruyu görmezden gelmek adına, kendilerini bile düşünemeyecek hale getirmiş insanlarla doludur dünya. Herkes kendisine kanacağı yalanlar bulmuş. Hiç ölmeyecekmiş gibi bu dünyaya ve sanki yarın ölecekmiş gibi…
Birileri bir şeyler yapmalıdır. Ama onun hiç hali yoktur. Hem onun görevi midir ki. Birileri denilmektedir. Hiç enerjisi de yoktur, yorgundur…. Başlamak mesele değildir de kim bitirecektir. Hem bitmez ki dünyanın işi… Çalış çabala boş… Herkes çalışıp da mı yapıyordur ki. Kısmetse ayağıma gelir demek en uygunu, olumlu bakmak lazım birileri nasıl olsa sabredemeyip yapacaktır.…
Dünyanın çatışından kendine bakan insan kendisinin de aralarında bulunduğu küçüklüğü acizliği ve çaresizliğini görür. Bu yüzden en yukarı çıkmaya çabalar. Tırmanmak, tırmanmak, tırmanmak… Olabildiğince yukarıdan bakmak, aşağıda karınca gibi gözüken insancıklara öylece yukarıdan bakabilmek. Ne kadar yukarıdan bakarsa baksın – yine karınca gibi gözüken bir bedenle karşılaşır- Bu yüzden kanat takmak ve daha yukarıya çıkmak…
Çoğalırken azalır. Büyürken küçülür . Gerisinde tükettiği umutları, onlara verdiği duyguları ve heyecanları ile birer birer eksilir. Tükeneceği sona, sıfırlanacağı çizgiye koşar. … İleriye gittiğini düşünerek attığı her adımda gerisinde bir şeyler kalır. Zamandaki izi, geriye alınmayacak görüntüsü , bu anın oluşması için bir öncesinde bıraktıkları. Hiç bir şey aynı değildir bu an ile bir…
Bu ana kadar çakra, aura ve diğer enerji sistemleri üzerinde durduk. Bu yazımızda dişil-eril enerjiler üzerinde biraz durmak istiyorum. Dişil eril enerjilerin ilk belirleyicisi cinsiyet gibi gözükse de durum tam olarak öyle değildir. Bunu temel sebebi dişil ve eril enerjiler cinsiyet ayrımı olmaksızın her insanda olan ve dengeli oluşu da bir o kadar önemli olan…
Fark etmek zaman alır, kabullenmekte öyle. Değişmek, onun içinde zamana ihtiyaç var. ” Beklemeye zamanım yok , tahammülüm kalmadı daha fazla zaman kaybetmeye der” Otuz yıl derim, kırk yıl derim… Bu ana, bu cümleyi kurana kadar otuz yıl geçirdin. Akıl terazinde tüm yaşamını bir kefeye, şu anını diğer kefeye koyacaksın ve bir anda her şeyi…
– İhtiyaç duydukları, – beklentileri, – iç karmaşalarından çıkış yolları, – adım atabilme ve tercihleri yapabilme becerisi, ile – hataları, acı ve öfkelerinden aldığı güçle adım atma kararı alan kişi… Yaşamında yeni bir sayfa açar. İşte o temiz sayfalarda yapılacakların listeleri oluşturulur. Özet çıkartılır. Tespitlerde bulunur ve kararlar alır. Eski sayfaların hepsine ise bir çizik…