Basit bir hissediş, insanın içinde sonsuz kez yankılandığında. Artık basit olmaktan öteye geçer. Çoğu zamansa içinden çıkılamaz hale gelerek, tek gerçekliğine dönüşür. Düşünceler, şüpheler, algılar, inanışlar, fikirler, hissedilenler… Kendi başına bırakılarak bir köşede unutulduğun da…. Görmezden gelinip fazlasıyla ötelendiğin de… Karanlık ve nemli köşelerde bırakıldığın da… Baş edilmesi zor büyüklüklere ulaşır. Biz büyürken, biz olgunlaşırken……
Yine bir “yolunu gözlerim” durumu. Üzgün köpek bakışlarında, -gelecek ıslığın- beklenme olayı. **** Masum ya da günahsız da olsak. Tüm iyi niyetimizle kalbimizi de açsak. Her şeyden fazla ona da bağlansak. Bazen karşılığı olmaz sunduklarımızın Karşılıksız bir çekin, tahsil edilemeyeceği kadar boştur hesaplar. İstediğimiz ve dilediğimizin sahibi değildir diğeri. Ya da sahibi olduğunu bizimle paylaşmaya…
“Allah’ım Bana akıl ver… Yok vazgeçtim, Bana fikir ver… En iyisi mi, biraz akıl biraz da fikir ver.” ,diyerek açılmayan avuçlar… “Onlara” kelimesinin en başa konulmasıyla birlikte, artık açılır olur. Normali de budur zaten 🙂 Biz akıllıyızdır. Biz fikrin sahibiyizdir. Biz doğrusunu bilir. Haklı olmayı da her zaman sindirebiliriz. İhtiyacı olansa her zaman başkasıdır. “…
Ey Sevgili, diye başlayan sözler. Kuranın, aslında kendisi için söylediği cümleler… Sözlerin sahibi Sevgilinin yüzünde kendini izlerler, Sevgilinin kalbinde kendini dinler, Sevgilinin nezdin de kendisini sever. Sevmek, kendinden başlayan bir eylemdir. Ancak kendisini seven, sevmesini bilendir.
Derler ki bir doğru sen misin? Bir tek doğrusunu sen mi bilirsin? Haşa… Tam tersi, Ben yanlış olanı bilirim. Ben eksik olanı söylerim. Sen ise doğru olanı bulursun. O yüzden eksik olan ben. Bilen, her daim sen olursun.
Yaşandı gitti hayat saygısıca, … Başkalarına saygısız insanların yaşamalarında gördüğüm; * Kendilerine saygı duyulmasına ciddi sabotaj hamleleri ile * Kendilerine saygı duyulmamasından derinlerde duyduğu rahatsızlık olur. Derinlerindeki değersizlik duygusunu, diğer insanlara değersiz hissettirecekleri hareketlerle yöneltirler. Temel savları genellikle; düşünceli, hassas oldukları söylemleri gerçeğin ötesinde ve uzağında bir betimleme taşır. Diğer insanları -kendi hissetmeden- küçümseme ihtiyacında…
Büyüyememek bir sorun… Büyümesine izin vermemek bir başka sorun!.. Çocuklarının büyümesine müsaade etmeyen anneler, babalar. Kardeşlerinin büyümesini istemeyen abla ve abiler ya da kardeşler. Eşlerinin büyümesine izin ve imkan vermeyen diğer eşler. Kimisi ona ihtiyaç duyduğundan. – Büyüyüp güçlenen ve kendi başına birey olanın bir hayat kuracağından kendi hayatıyla meşgul olacağından korktuğundan. Kimi tek anlamını…
Unutulmuş aşklar, eskitilmiş sevdalar, geçmişlerde, bir yerlerde kalmışlar… Sonsuza kadar süreceği düşünülmüş nice beklenti, Bir zamanda, bir yerlerde düşürülüp kaybedilmiştir. Zaman ilerlerken, onlar gerilerde kalmış ve ona uyamamıştır. Dünyanın sonu sanılan çoğu zaman, Zamanın içerisinde çoktan unutulmuş, hiç olmamış varsayılmıştır. Hiçbir duygu zamana direnemez. Tüm duygular, – belirli bir hızda yükselir, – ivmelenir, – zirve…
Yüzlerce kere vurursun da, bir çizik dahi oluşmaz. Kırılmaz sanırsın. Vurmaya devam edersin. Öyle bir denk gelir ki, tuzla buz edersin. Kırılmaz varsaymadan. Kırılır belki, diye özenenlerin işidir Sevda
Yaşam yalın kaybedişlerin ve sadece kazanışları var olduğu bir alan değildir. Birlikte hüküm süren hanedanlık, sürekli iniş ve çıkışların yaşanmasına olanak sağlayacak imkanlarla doludur. Belirsizlik korku yaratır. Bu korku da olmak zorundadır aslında. Hareket etme dürtüsünün bir tabana ihtiyacı olur. Her zaman zaferler motive etmez insanı. Kayıplar yada kaybetme ihtimallerinin korkusu da bir motivasyon kaynağı…