Yeni bir başlangıç olarak ilişki. Kesitler, dönüm noktaları ve büyük değişim kararları olarak hayatımızın başlayan ve biten dönemlerinden bir tanesi üzerinde duralım. Temel niyet bir parantez açmak, içine yeni bir yaşam koymak, parantezi kapatmak. İşte bu tümden yanılgı… – Varlığın ve varlığı bırakmaz. – Geçmişin ve geçmişi bırakmaz. – Duygusal bağlılıkların ve duygusal bağlılıkları bırakmaz.…
Çıkmaza yapılan sokaklar neden yapılır? Sorusu gibidir bazı sorular. Cevap sadece; 📍Öyledir, 📍Vardır, 📍Oradadır, 📍Öyle olmalıdır, 📍Sen ya da benimle ilgili değildir, 📍Akıl ermez, 📍Bilinç yetmez, 📍Varlığın karşılamaz, 📍Cevabı yoktur, 📍Bir cevaba ihtiyacı yoktur, 📍Verilecek bir hesabı yoktur. 📍Bulmaya, bilmeye iznin ve imkanın yoktur. Kendini fazla abartır insanların pek çoğu. Sonsuzluk ve kişi… Sonsuz bir…
Kullanıldığına öylesine inanmış biri. Ölesiye buna tutunursa. Ne olur sonucu? Söyleyeyim, zalim. Haksızlığa uğramış, hakkı yenilmiş, dışlanmış, ezilmiş, acı çektirilmiş… Bunların birine dahi koşulsuz ve her şeyden çok inanmış biri, Asla kendi içinde dengeyi bulamaz. Artık onun varlığı tepkidir. O artık intikamdır. Cellatlarına Azrail kesilir ve onları tırpanlar. Ver Allah tırpanlar. Hayatı buna bağlıymış gibi…
Önce dürtüsel açlığını, aşk sandı. Aşkın varlığını; Yalnızlığına, ilaç. Varlığına, kanıtı. İhtiyaçlarına, çözüm. Eksikliğine, tamamlayıcı. Egosuna, tatmin. SANDI… Yarım yamalak inşa ettiği kendine, bir aşkın varlığı yeter sandı.
Senin gibi olsun istedim. Sonsuz, Sevgi dolu, Neşeli, ve sıcak… Benim gibi oldu. Kısıtlı, Donuk, Huzursuz, ve nekbet… Seni, benle anlatamadım kelimelerde. Kalemimden, karanlık yazılar çıktı. O zaman…Seni, senle anlatmak. Seni, sende yaşatmak gerek dedim. Anlatmaktan vazgeçtim. ********* Her kalem, kalemi tutanın dünyasından yazar. Her kelime, konuşanın kendisinden dökülür. Her bakış açısı, kişinin kendi varlığının…
Teslimiyetin aslı güven. Güven başta kendine ve diğerine olmak üzere, güven evrensel adalete, nizama inanmak üzerine. Kendisini bilen, yaşamın güzel yanlarını görebilen için. Sonsuz koşulsuz teslimiyet koşulsuz inancın gereği ; Yok olmak, varlığının sebebi olarak, sebebi olana emanet etmek kendini. Kendini, kendinden iyi bakacak bir güce teslim kılmak. Teslimiyet gücü kaldırmak, şüpheyi eritip yok etmek.…
Kırmızı elmasın sahibi Kanla beslenmiş ışığına kattığın kırmızı, o cana muhtaç. Kan kırmızı , “kırmızı elmas” o kana muhtaç. Kanlı canlı beden, ışıltılı ve parlak bir ruh. Kan, can, ruh, beden . Al sana, atan kalbin. Bedensiz şeffaf duran bir ışık var, o ruh. Bedensiz aşkın varlığı, kırmızı tutkudan yoksun. Bedensiz bir tutku, kırmızıdan ve…
Ya , İnsanların bilmediklerini varsayar. Bilmedikleri için bunları yaşadıkları varsayımı ile, onlara bildiklerini anlatırsın. Ya da, İnsanların bildiklerini, olduklarını ve yaptıklarını dinler. Sadece anlar, Sadece dinler, Sadece görür, Sadece kabul eder, Sadece onların varlığıyla tüm süreyi ve alanı doldurur. Eğer var ise- Eğer ister ise, boşlukları bulmaya ve onlara da bunu buldurmaya çalışırsın. İşte fark…
Yağmacılar denen bir grup zihin var. Yaratmak, üretmek ve sahibi olduklarıyla gururlanmak onların işi değil. Bunlar, düşüncenin ve insanlığın kanser hücreleri gibi. İstila ettikleri kadar ve alanlarının dışına taşıp, diğer hücrelere hakim olabildikleri ölçüde hayatta kalabiliyor. İnsan evriminin bir kaç alt basamağına sıkışıp kalmış, yağmacı ve istila peşindeki zihinler basit varlık çabalarının sonlarında kendi yok…
Avucundan, avucuna bir avuç tohum döküldü. “Bu ne şimdi?” dedi kadın. Adam konuştu, Kucaklar dolusu çiçek vermek istedim. Kucağım almadı. Sayısız çeşit olsun istedim. Bulamadım. Bir gün değil, her güne güzellik katsın dedim. “Solar hepsi” dediler. Ve adam dedi, Kadına söyledi… Ben dedi, benden dedi, kucaklar dolusu gelecek dedi. Sen dedi, senden dedi, geleceği benimle…