Hak edilmişlik kavramına öyle inandım ki, Hiçbir zaman piyango çıkmadı. Ter damlası izi olmayan bir şeyim olmadı. Armutlar kendi-kendi kedine pişmedi, kendiliğinden ağzıma düşmedi. Yerde hiç para bulmadım. Bulsam, alıp cebime koymadım. Şükür ki inandığım kendimden hiç mahcup olmadım. Şanslı ve şanssız kavramları bakışa göre değişir. Baktığın yerden ve olduğun yerden bir dünya senin olur.…
İki kilit var. Biri içinden kilitlediğin, kendini içeri hapsettiğin. Diğeri dışından kilitledikleri, seni içeri hapsettikleri. Birinde anahtarları elinde olur lakin… Anahtarı elinde diye, kendini özgür mü zannedersin? Köleler ve efendilerin soyundan gelir insan. Ve geçmiş her insanı kendi soyuna çeker. Kimileri köle olmak için çırpınır. Kimileri efendi olmak için.
Geçmişlerinin hafızasını kaybedenler, geleceklerini de kaybederler. Unutmak, sıfır sıkıntı anlamına gelmeyen özürlü hafıza kaybıdır. Bu baştan deneyimleme ve hata tekrarının temel taşıdır. Aynı döngüde sıkışmak kadar kendini tekrar eder. – Geçmişimizdeki iyilerimiz kadar, kötülerimiz hatırlamak. – Doğrularımız kadar, yanlışlarımızı hatırlamak. – Mutluluklarımız kadar, acılarımızı hatırlamak. Bizi kendimize söyleyeceğimiz yalanlardan uzak tutar. Bizi Aynı acıları yaşamaktan…
İstemenin Gücü… İste olsun… Helalinden, emekle, hak ede ede, savurmadan, abartmadan,… İsteyin. Ben öyle yapıyorum. Diyorum ki , Hay bu bilgelik işini Ferrari sahip olmak istemeye ve bunu oluşturmaya endeksleyenin bilgeliğini seveyim…
Ve tatil biter. Her şeyin bir sonu var ve o son olmadan bir başlangıçın hiç şansı yok. Şimdi keyifle çalışma zamanı. Yaşasın!..
Benim baktığım yerden bakabilseydin eğer dünyaya. Senin baktığın yerden bakabilseydim eğer dünyaya. Ne sen sen olurdun. Ne ben ben olurdum. Farklı kalalım. Farklı olalım. Farklı bakalım. Her birimiz kendimiz olalım.
Katı bir realist olmak istemem hayatta ama bu ömrü saniye saniye yaşadım. Gün oldu, yıl yıl kaybettim. An oldu dakika dakika kaybettiklerimi geri topladım. Kolay kazanılmadı hiç bir yaş. Her yıla döküldü bir çok damla yaş. Geçmedi anlar anılar. Bitmedi hatırlamak zorunda olunanlar. Emek emek toplayınca hayatı, her anına ödeyince bedeli, insan realiteden bağımsız olamıyor.…
Adil oyunların insanısındır da, oyunlar adil değildir. Mertliktir azığın da, sofra bir senin değildir. Hazırlanmışsındır da hepsine, Sorular beklediğin yerden değildir. İstediğin gibi gelmez, beklediğin gibi gelmez hayat üstüne. Hazır ol, hazırlıklı ol diyemem kimseye. Metin ol, metanetli ol diyebilirim. Cesur ol, dik dur, kucakla gelen dalgaları diyebilirim. Salla ayaklarını kıyıya, gelen dalgaların tadını çıkartmanı…
Neşeli, aydınlık, pozitif, anlayışlı, dürüst ve samimi insanlar vardı bir zamanlar. Hatta insanların büyük çoğunluğu böyleydi. Ne oldu onlara? Hep merak etmişimdir.
Dilin kemiği yok, Unutma!.. İnsan duyduğuna inanır, Unutma!.. Yaşadığın ne olursa olsun. Aklın ne söylerse söylesin. Gerçek ne olursa olsun. Kulağın kemiksiz bir dile inanır, sakın bu dediğimi unutma!.. 📍Göreceksin gözünle, 📍Tartacaksın aklınla, 📍Mukayese edeceksin fikrinle, 📍Sıkı araştıracak soracak öğreneceksin üşenmeden. Hazır tüketmeyeceksin masalları. Hızlı tüketmeyeceksin doğruları.