Seninle, dünya nüfusu arasında bir orantı kurdum. Ve feda edilebileceğine karar verdim. Varlığın ve yokluğun arasında, gelecekte kayda değer bir fark olmayacak. Belki sen, bu bilgi ile yaşayabilirsin. Ama bunu kabul etmemelisin. Bir fark yaratmalısın, sırf kendin için. Kendi hayatında, başkalarının hayatında ve gelecek insanların yaşamında. Belki bir hayvan beslemelisin. Bir ağaç dikmelisin. Üretken olmalısın…
Akıllı birisi demiş ki; Basit, düşün. Rahat edersin.
Birileri anlatır… ” Ben tüm hayatım boyunca cevapları aradım. ” diyerek. Oysa ben tüm hayatım boyunca savruldum ve kayboldum. Bulamamak ile geçti ömrüm. O yüzden cevapların nerede olmadığını iyi bilirim. Kalan az sayıdaki seçenek arasında o kesin. Ben gidilmemesi gereken, yalnış yolları iyi bilirim. Doğrular sizin olsun. Siz bulun. Ben size, yalnış olanları söyleyeyim.
Bir şey sır ise, saklanır. Kimse bilmez. Bunu sır yapan da budur. Yani, bir şey size sır diye pazarlanıyorsa Bilin ki o sır değildir.
Sonuç odaklı olmak. Hep konuşulur. Olayı şudur. Biz yapmakta olduğumuz şeye odaklanırsak, sonuç en kesin halini alır. Biz sonuca odaklanırsak. Biz süreci kaybederiz ve sonuç da belirsizleşir ya da anlamsızlaşır. Bu kadar basittir. Sonuç kelimesi, sonun bir başka şeklidir. Bitişi ve sonuç aynı anda buluşur. O yüzden her sonuç, bir sonu temsil eder. Sonlar ve…
Utanç içinde olmanın sonucu saklanmak ve kaçmaktır. Ama utanç bir histir. Bu his her insanda olmaz. Hatta her saklanıp kaçan, utancından kaçmaz. Korkusundan, kaçar. Üstesinden gelemediği için, kaçar. Görmeye dayanamadığı için, kaçar. O zaman, kaçmak ve saklanmak utancın sonucu değildir. Başladığımız yere geldik mi?
Bu dünyada temiz kalmak. Beyaz bir elbise ile dolaşmaya benzer. Kendine özenli ve dikkatli olmalısın.
Kararları alanlar ile, bunlardan etkilenenler arasındaki. Çok uzun dönemde sağlanan dengeye politika denir. Politika riskli meslektir, diyenler için. Halk olmanın bedeli, her zaman daha ağırdır.
Parçalanmış aileler kavramında. Tek kurban vardır. Çocuklar. %100 masum. %100 bedbaht. %100 çaresiz. Geri kalanlar; Değişik oranlarda suçludur. Ve değişik oranlarda haklıdır.
Öylesine, insanlar yetişir. Sorumsuz, zayıf karekterli, saygısız, bencil ve kaypak. Büyük hızda artan nüfusların, yetiştirmeyi başaramadıklarıdır bunlar. Bunlar bir parazit gibi, diğer insanları sömürecek bir kitledir. Bu kitle yetişmiş insanların sayısının üzerine çıktığında, çöküş başlar. Bu yüzden tüm toplumların birinci hedefi, insanlarının kişiliklerini eğitmek olmalıdır.