Daha ne kadar kenardan izleyeceksin kenardan oyunda olanları. Şimdi değilse, ne zaman ayakkabılarını kirleteceksin. Ne zaman çocuk, ne zaman geç olacaksın bir daha. Şimdi yapmayacaksın da hatalarını ne zaman yapacaksın. Eksik bıraktığın yıllarını ne zaman kapatacaksın. Hazır olmayı bekliyorsun. Birilerinin seni çağırmasını bekliyorsun belki de. Ya da birinin arkandan itmesini. Haydi… git sende katıl, demesini.…
Nasılda güzel anlatıyor resim, kendimize koyduğumuz engelleri. İçinde çıkılmaz hale getirdiğimiz açmazlarımızı. Bir engel ver, oda zihnimizde. Bir tek şey bizi durdurabilir, o da kendimiz. Kendi ayakkabı bağcığına basarak düşen insanlarla dolu yollar. Ama olay şu ki, herkes bağcıklara küfrediyor.
Anne ve babalar dikkat ! İçinizdeki her korkuyu, her kaygıyı, çözemediğiniz her meseleyi, her çatışma ve düşünceyi ister istemez çocuğunuza aktarırsınız. Çocuklar açık benliklerdir. Bu onların melake olmalarından ve duvarsız oluşlarından kaynaklanır. Sadece gördüklerini, işittiklerini, yaşadıklarını kaydetmezler. Algıladıklarını da kaydederler. Anne ve çocuk arasında özellikle açık telepatik bir bilinç işler. Bilinçaltları duvarsız ve engelsiz almaya…
Kaçarak çözemeyeceğimiz 3 şey, İlişkiler Sorunlar Kendimiz ? Yani bilinen hayatımızın tümü. En fazla kullandığımız yaşam stratejilerimiz neler peki? Kaçmak Kaçınmak Görmezden gelmek Kayıtsız kalmak Konu saptırmak Yansıtmak Bastırmak Yanılmak Gerisini siz düşünün artık. Emin olun insanın yaşamında sürprize yer yok. En büyük akıllardan en küçük benliklere. En yaygın sorunlardan en ender problemlere. Yaşantıların enteresanlarından…
Hikaye bu ya, Mutlu olmanın kahkaha atmanın ayıp olduğu toplumlar varmış. Çılgınca eğlenen insanları görmek öfkeyle karşılanırmış. Yüksek sesle gelen her kahkaha susturulup kınanırmış Tahammül göstermezmiş onlara kimse. Yaramazlık, arsızlık, terbiyesizlik, saygısızlık sanılırmış o kültürde gülmek. Acıları olanlara, nispet kabul edilirmiş. Kimsenin acıları olanların acılarını hafifletmeye harcamadığı gayretin yerine, Onlar görüp de üzülmesin diye, mutlu…
Değiştirebileceklerimiz ve değiştiremeyeceklerimiz var. Kabul etmek gerekli. Değiştiremeyeceklerimizi kabul etmez isek, çok daha fazla acı çekeceğiz. ?Kuru bir inat bezen, ?Bir ispat çabası, ?Gereksiz abartılı hırs, ?Hazmedememek bazen, ?Başka çıkış yolu görememek, ?Alternatifleri olabileceğini ?düşünememek, ?Kabullenememek ya da ?affedememek, ?Ölesiye farklı olmasına ihtiyaç duymak, ?Bağlılık değil bağımlı olmak takıntılı bir şekilde, ?Oyuncak etmek elimize, ?Bundan…
İki farklı şey var, İkisinin arasında kocaman bir fark var…. 🙂 Bu fark, kim olduğumuzu bulmakla ve yerleştiğimiz kimlik alanını görmek arasında. Biri kişinin özünde sahibi olduğu ve kendi varlığından gelen kimliği. Diğeri kişinin kimlik algısı ve ne üzerinde kimlik bulduğu. Biraz daha basitleştireyim. Ayşe ile Ayşe öğretmen arasında, Müdürüm ile Aydın Tedi… arasında, Anne…
Şimdi aklıma geldi. Bundan 3 ya da 4 yıl öncesiydi. Bir gün birisi bana demişti ki 10 aydır çalışıyoruz ama hiçbir işe yaramıyor. Boşuna geliyorum gibi hissediyorum… demişti. Güldüm içimden, bitirelim o zaman, dedim. ? ?6 yaşından beri görmediği onları terk etmiş babasıyla ilk kez yüzleşecek gücü bulmuş ve yüzleşmişti. ?Onu 9 yaşında terk etmek…
Müstehak sana… Sen ki akıllanmadın. Sen ki ders almadın. Sen ki ne yapıyorum ben diyerek bir kez olsun sormadın. Hak mı bana… Revamı bu insana… Ben ki bunları hak etmedim. Ben ki bir sebep vermedim. Ben ki sadece doğru olduğuna inandıklarımı yaptım. Hak mı, müstehak mı ? Reva mı, yoksa bu mu benim layığım? ******************…
Bir deli saçması bunalım işte. Bulutlanmış yine kafam. Dokunsalar parlayacağım. Belki de parlamayacağım, hatta sallamayacağım bile. Bilemiyorum. Sallamıyorum, sallayamıyorum. Sabah böyle uyandım. Gün böyle. Gece de farklı olmayacak sanırım. Deli saçması bunaldım. Aklımı bir yerde bıraktım. Bıraktım da işte, bulamıyorum onu nerede bıraktım. **** Bunaldığımızda, kafamız fazladan karıştığında, darmadağın oluverdiğimizde… Ana işlemcimiz, yani düşünme yorumlama…