Hayal kurdum inadına. Umut yeşerttim asfaltın üzerinde. Kirli sularda balık yetiştirdim. Çölleri çiçeklerle donattım. Hayal kurdum inadına. İnsanlardan beni anlamalarını bekledim. Bir, yüz, bin kattım. Her katımda bir ben yaşardı. Her ben, sadece kendine bakardı. Hayal kurdum inadına. Kendimi anlamayı bekledim.
Evlilik korkusu, Yeterince hazır olduğundan emin olamayan, kadın ve erkeklerin ortak sorunu. Evlenememek korkusu, Doğru ya da istediği eşi bulacağına olan inanç kaybının yerleşmiş hali. Evlenip mutsuz olmak korkusu, Gözlem, olumsuz deneyim gibi nedenlerle kaybedilmiş güvenin can çekişmesi. Korktukları başına gelen insanlar var. Korkularının, beklentiymiş gibi kabuslarına seslenişlerini duyarsınız. Onlar duyulmadığını sanarak korkularını çağırırlar. Kadermiş…
Safkan safın saflığına, saftirikim. Saflığın değerinin anlaşılabildiği tek dünya, saf olabilenlerin var olduğu bir dünya. Saflık, iyi niyetin diğer özelliklerin hepsini aştığı bir hayale ait. Saflık, koruması zor beyaz. Bir avuç baca kurumuysa koca bir mahalleyi kirletme potansiyelinde. Bir ütopya saf kalmak. Bir rüya saf yaşamak. Saflık işte bunların hepsi, safça beklenen uzak bir dünya.
Çoğalırken azalır. Büyürken küçülür . Gerisinde tükettiği umutları, onlara verdiği duyguları ve heyecanları ile birer birer eksilir. Tükeneceği sona, sıfırlanacağı çizgiye koşar. … İleriye gittiğini düşünerek attığı her adımda gerisinde bir şeyler kalır. Zamandaki izi, geriye alınmayacak görüntüsü , bu anın oluşması için bir öncesinde bıraktıkları. Hiç bir şey aynı değildir bu an ile bir…
Öyle hayaller biriktir ki kendine, her birigerçek olsun. Önce gerçekleşebilecek olanlardan başla. Tekrarını kurmaya inancın, gerçek kılmaya da gücün olsun.
Sayısız rüya, gecelerime hücum ediyor. Kim bilir belki benim, belki de başka İnsanların yükselmiş düşünceleri bir acayip hayal dünyasında şekil buluyor. Onlar adına gördüklerim, kendi adıma gördüğüm onlarla karışıp gidiyor. Gerçeğin yansıması, yansımanın gerçek sanılışı kadar diğerinden ayrılmaz. Ve, Yanılsamaların, yanıltan oyunlarının çocuk bahçesindeki rüyalar. Bir de, Uyanık insanların derin uyuyuşlarındaki yalandan yaşanmış zamanlar.
Gerçekleşmek için gereğinden fazla eskimiş. Ve gerçek olanayacak kadar geride kalmış. Öyle ki; Vazgeçtiğinden bile habersizdi hayalin.
Boşluğa yol aldığı düşünülürken. Bir tek giden bilir… Yalnız, kendi geleceğine yol aldığını. Bir hayali, birde umudu vardır yanında. Vizyon sahibi olarak adlandırılacağı zamana kadar, geriden bakanların hüznünü yükler kendi omuzlarına. – Başarmak zorundadır. – Varmak zorundadır. – Elinde sadece yönü varken, parlak ışıklara asfalt yollara büyük şehirlere, uzak umutlara varmalıdır. – Hayallerine doğru attığı…
Sabitlenmiş kazıkların arasından geçen ipler şehirin her yerini bir ağ gibi sarmaktaydı. Bazı ana alterlerde birden fazlası birleşip, halat görünü veriyordu. Zeminlerine büyük mıknatıslar yerleştirilmiş araçlar, yere tutunmak için metal zeminleri takip ederek ilerlerken yaya halatlarının arasından kıvrılarak geçip gidiyordu. Arada bir boşluğa savurulan çiçek saksılarından ve ev hayvanlarından beklenmedik yaralanmalar da olmuyordu değil hani.…
Masal gibi bir hayatı yaşamak, Bir masalı hayat zannederek yaşamak, Masalların çocuksu bir hayal olduğuna inanarak yaşamak; Hayatı daha iyi anlamak için masalların gerçekçi nitelikleri bir yana, anlatmak istedikleri diğer yana koyup; Beklenti, umut, hayal, hedef ve masal kavramlarını birbirinden ayırabilmek gerekir. Masal, hayale yakın duran. Hikaye ise, gerçeğe biraz daha yakın olan kısımken. Her…