Kaos ve düzen Kaosların yaratıcıları, düzene bağlılığı güçlendirmek için bunu yaparlar. Onların bakışına göre, kurulu düzenlerinin devamı, mevcut tehditlerin ( kaos ortamlarının ) büyüklüğüne bağlıdır. Unuttukları bir şey vardır. Kaos, karanlık delik gibidir. Büyür. Yaydığı negatif büyür. Korku büyür. Umutsuzluk büyür. Bulaşır ve her yeri kaplar. Gün gelir, kontrol edilemez hale gelene kadar büyür. İşte…
Ne çok, insan gördüm. Ne çok, insanın gördüğünden fazlasını gördüm. Ne çok, insanın içini gördüm. Herkes bakar. Ama gerçek şu ki, Herkes görmek için bakmaz. Çünkü; Kimse gördükleriyle, ne yapacağını tam olarak bilemez. Bir amacı olmadan, görmenin anlamsız olduğunu bilerek. İşte bu olmaz, bu böyle olmaz. O yüzden görmek için bakmaz insanlar. Belirli bir deriniğin…
Yaratılışın bir matematiği var. Hiç bir şey rastlantı değil. 0 ve 1 üzerinden oluşturacağımız bir felsefe sınırsız konuya çözüm sağlayabilir. Sadece bunun kullanımı ve ispatı üzerine yazsak yüzlerce sayfa yazı çıkartabiliriz. Ama okunmaz 😀
Giderken baktım ileriye. Bir ben, benden gidiyor önde. Seslendim, gücüm yettiğince. Seslendim, sesim gittiğince. “Benden ön giden ben, senden önce giden sen var mı senin önünde?” Anladı beni, cevapladı sesi yettiğince. ” Ben senim ve sonsuz sayıdaki ben ile önümde gidenim. Bir o kadar benle, beni takip edenim” Sıkışmış zamana, bir ben bir zaman dilimindeki…
Herşey zıddıyla vardır. Zıttı sayesinde vardır. Ve yine varolan her şeyin içinde bu ikilik mevcuttur. Bu ikilik onun varoluşunun titreşimini yayar.
Kimine sebep, Kimine destek, Kimine de seyirciyiz. Aslında her insan, kendisi dışında bir başka şeyin varlığının nedenleri ve sebepleri arasında. Her yaptığımızın bir nedeni olduğu aşikar. Hatta neden var olduğumuzun da öyle. Bunu arıyoruz, “ nedenimiz, gerekçemiz ve kim olduğumuz” Nedenlerin az ya da çok oluşu fark etmiyor. Zincirleme reaksiyonların varlığı bir yana , küçücük…
Yağlı saçlarından dökülen damlalardan çıkmıyordu o koku. Sıvanmış kirle, kararmış yüzünden anlaşılmıyordu zaten hamle yapıp sarılacağı. Ne zamandı sırıl-sıklan olmuş göğüs kafesimde hissettiğim ıslaklık. Tüm bu kucaklaşmanın hissettirdiği, kirli bir yakınlık. Öz bakımdan bahsediyoruz tabi ki. Kendine, saygı duyan insandan. Başkalarına, saygı duyan insandan. Yaz ya… Çöl sıcakları var ya… Hani toplu taşıtlarda insanlar birbirine…
Hani hayat bir serüvendi! Çok uzun yıllar oldu bu duyguyu merkezimize almayalı. Serüven, Hani başrolünü oynadığın. Maceradan maceraya koştuğun. İçinde özgürlüğü keşfetme heyecanını barındıran. Ardına bakmadığın ve önünün arkasını fazla düşünmediğin. Pozitif iyimserliğin zirvede olduğu. Dünyanın parmaklarımızın ucunda gibi gözüktüğü. Hayal edebilmenin yapabilmek için yeterli olduğu. Sınırsızca ve kendimizle ilgili sadece. Düzen, kimsenin başrol olmadığı.…
Hep derim “aman Allahım ne zor hayatlar”. Bir başkası olur sonra, en zoru bu olsa gerek. Sonraki kişiyle tanışırım, aynı düşünce. Ve sonraki onlardan çok daha katlanılmazını yaşamıştır. Varların nasıl saçma sapan şekillerde ve bir anda yok olduğunu görürüm. Dehşete kapılırım. Olamazlar olmakta, var olan çoğu şey buharlaşıp kaybolmaktadır gözlerimin önünde. Tüm yok oluşlara rağmen,…
Hayalleri umutları ve ümitleri olan gençlerin gittikleri yarınlar renkli olur. Canlı ve korkusuz olurlar. Hırslı ve azimli yol alırlar. İşte onlar herkesin güzel yarınlar için umudu olurlar. Yeter ki onlar yarınlarını renkli görebilsinler. Yeter ki hayatın herkese eşit ve adil olduğuna inanabilsinler. ?????