İnsanları ciddiye almaktan vazgeçtim. – Neden mi? Onlar, kendilerini ciddiye almıyorlar ki. Değer kavramındaki eksiklikler olduğunda, yapacağınız her şey yağlı kağıda tükenmez kalemle yazmaya çalışmaya benzer. Hani “sen müthişsin” dediğiniz kişinin bu cümle karşısında kendisiyle dalga geçildiğini hissetmesi gibi söylenen ile algılana birbirine yapışmaz
Bazı insanları fazla önemsiyorum. Bazen başka insanlar beni fazla önemsiyor. Bazen de kendimizi fazladan önemsiyorum. Önemli şeyler bunlar. Önemli olmak, önemli. Bu konu, o da önemli bir konu. Sizin de bu yazıya gereken önemi vermeniz gerekiyor. Yani bu yazı, Ö-N-E-M-L-İ ☠️☠️☠️☠️☠️☠️☠️ Abartı, yaşamın içerisinde olan. Önemli olmak da abartılmış bir algı. Önem avuçlarımızda tuttuğumuz su.…
Herkes için bir dünya var. O da kendi dünyası. O yüzden kendinizi fazla önemsemeyim derim, sahnedekiler. Ego var ya o ego. İşte o sizi kandırıyor. Marslı olsan süksen bir hafta sürer, ikinci hafta insanlar zil takar sokak sokak gezdirmeye başlar.
En büyük sıkıntım, umursamak. Sanıyorlar dertliyim. Şükür, bir derdim tasam yok yaşadığım bu hayattan. Bana güzel yaşamak. Düştü sana, derdi kederi yaşamak. Gamlıyım gamına. Dertliyim derdine. Üzüntüm üzüldüğüne. Sıkıntım sıkıldığına. Dedim ya tek sıkıntım umursamak. ***************************** İnsanları kendi dertlerimiz ve sıkıntılarımızla hizaya sokmak gayretine “aciziyetten güç almak” terimi karşılık gelir. Bu bir dönem bir süre…
Nar Narsist Narsizm Narsistim Narsistsin Narsistler Kendini sevmek değilde, kendini her şeyden ve herkesten çok sevme. Her şeyden ve herkesten fazla beğenme. Kendisiyle fazladan doldurduğu dünyasında kimseye ayıracak yeri kalmama. Hak görme ve alacaklı hissetme. Birde tek kişiden oluşan şizofrenik bir dünya. Görmemesini, anlamamasını, hadsiz oluşunu anlayamayan insanlara uzaylı gibi bakan bir insan işte narsist.…
Aynısı… Olduğuna inanmak ister. Kalıp düşünmekten güven duyar. Kontrolünde olmayan koşul ve kişilerin, standart olduğunu kabul ederek yoluna devam eder. Bildiğimizden çok daha fazla olarak yaptığımız olan, en iyisini kendimizin bildiğine olan sarsılmaz inancımızla küçümseriz. Fazlasıyla Bilirken, araştırmak, Bilirken, sorgulamak, Bilirken, önemsemek, Bilirken, özerk ve yüksek standartlardakilerin varlığını kabul edebilmek …. İşte bunların hepsini kabul…
Sorarım bazen kendime ben hümanist değil miyim ? diye. Hümanizm insan sevmektir derim sonra. Ben insanları seviyorum, diye geçiririm içimden. Kalıbında insan gözükenle, gerçeğinde insan olanı ayırmaksızın bakmamak gerek duruma. Ben kalıp sevmez biriyimdir belki de, diye yanıtlarım kendime. İnsanları sevmek ve önemsemekle, her insanı istisnasız sevmek… bir değildir diye düşünürüm bir ara. Sevmesem de…
Pek çok acı, Kendimizi yeterince önemsemediğimizden. Kalanları ise, Hayatı ve yaptıklarımızı yeterince önemsemediğimizden ortaya çıkar. Kendi ellerimizle çağırdığımız, buyur ettiğimiz acılarımızı layıkıyla ağırlar oluruz. Hele bir de, bunu başkalarını yeterince önemsememe şekline çevirmiş isek… İşte o zaman da, başkalarına acı vermeye başladığımızı söyleyebiliriz. Yaşamak ciddi bir iştir. Hayat bizi ciddiye alır. Biz kendimizi ciddiye almıyorsak,…
Önemsememek ya da yeterince önemsememek; Bir davranış biçimi mi, karakter özelliği mi yoksa düşünce biçimi midir?… Öğrenilmiş ise, düşünce. Yeterince pekiştirilmiş ise, karakter. Tecrübeyle desteklenmiş ise de davranış biçimidir. Onu çocukken anne ve babası önemsememiştir, ya onu ya da onun yaptıklarını. Kırılmıştır başlarda, kendini yalnız değersiz ve önemsiz hissetmiştir belki de. Sonra öğrenmiştir yaptıklarının önemsenmeyebileceğini…
Bilinmezin, ön görülebilir olasılık çokluğuna bakabilen için alternatiflerin iyi ve kötü olacakları arasında kaybolur ve acı çekersin. Acının nedenleri belirsizdir. Çünkü gelecek olasılıktır ve olasılıkların her biri belirsiz ve olası gerçekliktir. Öngörü denilen, görülebilen ve görülemeyen. Olacaklar olmayacaklar ve olabilecek olasılıkların arasındaki çoğul yapıların karşısında tepkisiz kalabilmeyi ve hepsini koşulsuz kabullenebilmeyi gerektirir. Sadece kabullenmek için…