Kahramanlara ihtiyacımız var gibi gözüküyor. Çünkü, umuda ihtiyacımız var. Bunun bir nedeni var. Korkuyoruz. En büyük hayatta kalma refleksimiz korkmak. Bu korkmadığımız zamanların dışında yaptığımız şey. Düşmanlardan, insanlardan, işten, hayattan, gelecekten… Korkunun karşısında kazanmak için savaşmaya değil. Barışla, yaşayabilmeye ihyiyacımız var. Esas cesaret bu. Savaşmak, en çok korkanların işi. Çünkü düşmanlar korkunun eseri.
Yarım bıraktıklarımızın ağırlığı omzumuzda yaşarız. Neden peki yarım bırakırız? Neden olmasın, bizi geçmişe, bizi hayata, bizi insanlara bağlayan, yarım kalmışlıklarımız değil mi? O yarım kalmışlıklar tutmuyor mu bizi. Ölümden bile onlarla korunmuyor muyuz. Yarım bırakıp gitmemek için hayata onlarla tutunmuyor muyuz? “Çocuklar kendini kurtarmadan, ölemem bile” demiyor muyuz? Doğru soru; Kopamamak mı, kopmamak için kendimizi…
Gündemimiz ve odağımız bilinçaltımızı yönlendirir. Yani kendi başına ve durduk yere görülmez rüyalar. Özellikle bilinçaltı rüyaları için bunlar geçerlidir. Görülmesinin ve gördüklerimizin; ❄️Bir nedeni vardır. ❄️Bir şeyler tetiklemiştir. ❄️İhtiyaçtandır. ❄️Gereklilikler zorlamıştır. ❄️Odağımız konuya yönelmiştir. ❄️Sırası gelmiştir. ❄️Zamanıdır. ❄️Baş etmeye ya da yüzleşmeye hazır hissediyoruzdur.
Dondurduğun kendini, Durdurduğun kendini Serbest bırakmak. Sebepsiz olmaktan, nedensiz kalmaktan sıyrılmak. İnsanı bir zaman içindekiler dışarı atarken. Yine bir başka zaman içindekiler kendine mahkum ediyor. Kendinden kaçmak için dışarıya kaçanlar. Bir süre sonra dış dünyadan kaçmak için, içine kapanıyor. Hayatı gerekçelendirmek zorunda herkes. Yaptıklarını anlamlandırmak zorunda. Bunun için iki araca sahip. Biri hayalleri, Diğeri hedefleri.…
Sözcüklerin renkleri olsa Kırmızı, yeşil, siyah, gri bazıları da mavi, turuncu ya da beyaz olurdu. Hem kelimelerin, hem de onları söyleyen dudakların kendine has duygusu enerjisi tonu ve titreşimi sözcüklerden diğer insanlara geçer. Titreşimler dünyasında ölçülebilen titreşenlerden biri sestir. Kelimeleri sesimizle titretir ve kulaklara titreşimlerimizden oluşan mesajlarımızı göndeririz. Ne söylediğimiz işin bir yönüdür. Diğer yönü…
Kağıttan bir uçak yaptım. Sonra çıkıp, balkondan boşluğa fırlattım. Uçarak uzaklaştı, izledim. Rüzgarın da yardımıyla uzun uzun, süzüldü. Kanatlarının gücü tükenen kadar, dayandı. Rüzgarsa onu taşıyabildiği kadar, taşıdı. Bir süre Bir mesafe Bir aralık Yüklediklerimi taşıyıp götürebilir diye, geçirdim içimden… Gözden kaybolabilir diye, umut ettim. Taşıyamadıklarımın hepsini, kağıttan bir uçak taşır zannettim. ***** Yazarak, Resmederek,…
ANLAM ———– Anlam arayışı insanın sorgulama yeteneğinin bir sonucudur. Temeli varoluşun sorgusuna dayanır. Anlamlandırılamayan bir yaşam boşa geçmiş kabul edilir. Hayatı daha anlamlı kılabilmek adına tutunacak dallar arayan bizler tutunduklarımıza güç vermeye devam ederiz. Bu kimi zaman bir kişi olur . Çocuğumuz ailemiz sevgilimiz eşimiz … Bu kimi zaman grup ve nesneler olur. Arkadaşlar, gruplar,…
Adam demiş, Çocuk demiş, Ev demiş… Aş demiş, İş demiş, Gel benimle uğraş demiş… Bil demiş, Konuştuğun kim unutma, eş demiş. Say demiş, Güven demiş, Sev demiş de , bunları hep bil demiş. Eş olmak, eşli olmak, evli olmak bunlar yoksa peki ne?, demiş… Bir yastık uzatmış, Bir yastıkta uzanmış. Birlikte bir ömürce yol almış.…
A1- Amaç’a ————————- Bir amaca ihtiyacımız var. Nedeni basit, yönlendirilmemiş ve kontrolsüz güç hiçbir zaman güç değil. Pimi çekilmiş bir bomba. Yani atıl kaldığımız her an patlamaya müsait bir tehlike ile yaşamaktayız. Bedenimiz zihnimiz, varlığımız, duygularımız her gün her an enerji üretiyor ve bizim yaşadığımız anımıza akım gibi, nehir gibi hayat enerjisini pompalıyor. Ya bunu…
Yoluna koymaya çalışıyoruz ama bir türlü olmuyor. Ters giden şeyler, bize bir türlü izin vermiyor. Belki de yolu bu değildir diyoruz. Belki de bu yolda olmamam lazım, bu yolu izlememeliyim diyoruz. Bir mesaj mı var olmayanda diye de düşünmeden edemiyoruz. Cevap ne, hangisi geçerli? Kaderin oyunuyla, kaderi yazmak arasında gidip gelirken…. Tabi bu söylediğim düşünen…