Bekliyorlar, İstiyorlar, Sanıyorlar, Zorluyorlar… Biri olmaya. Tanımlı biri olmak ve olmamak arasında sıkışıyor insanlar. Sonra birisi olmayı ya da birisi olma kavramına karşı durmayı seçmek zorunda kalıyor her biri. Nasıl ömür israfı. Kendisini bulmaya uğraşması gereken insanlar, işi gücü bırakıyor… Onlara dayatılan kişi olmak ve ona isyan edip tepki oluşturmak arasında bir ömür debelenip duruyor.…
Duymadığın bir şarkının sesi belirsizce duyulur derinden. Üstelik de; Paldır küldür yaşarken. Duymadığını duymazsın. Duymazsın da, ritmin bir dramdır bazen. Aksiyondur kimisinde. Gerilimin ritmi, o da olamaz mı? Aşk şarkıları belki. Marşlar, çocuk şarkıları, türküler, ağıtlar, etik ya da etnik ritimler… İç ses desem değil. Hayal desem değil. Bu ne desem yeri değil. Bir ses…
Yok mu ettiler seni, Yaraladılar ve kırdılar mı üstelik, Yapmadıkları da mı kalmadı yoksa? ??????? Bir şey soracağım o zaman. Bunca olay, bunca zaman… Sen neredeydin? Sen seyahatteyken mi olmuş tüm bunlar? Sen neredeydin? Sorarlar adama…
Ruhu önce yükseldi, çok yükseğe çıktı ve yüksekte kendisiyle karşılaştı. Hah, seni arıyordum, dedi gördüğü kendine. Kendini bulmuş kendi, konuştu ona. Beni burada arayana, kendin gibi olaydın hayatında. Sahipleneydin kendini. Hazırlanaydın kendine. Özeneydin ve ciddiye alaydın kendini. Kendin olaydında dünya da, kendini kaybetmeyeydin. Kendini bulmak için buralara kadar koşup da gelmeyeydin aslında. Şimdi var git…
İki kişilik kalabalıkta yorulmuş kadın sordu adama, Neden bu kalabalık? Yetmiyor muyum yoksa ben bu ilişkiyi doldurmaya? ???? Tabi ki böyle olmadı. ⛄️Ezildi, büzüldü… ⛄️Yetemediğini düşünüp üzüldü… ⛄️Korktu kaybetmekten… ⛄️Tercih edilir buldu kendini az da olsa, rekabette kazanmak hırsı oldu… ☃️Yetersizlik duyguları tetiklendi, ☃️eksikli güvensizlik hislerinde azımsandı, ☃️Boyun eğmek ve dirençsiz olmak fikrinde takıldı kaldı.…
Uyanmak zor gelir de, Güneş doğmuştur bir kere. Ne ışık bırakır peşini, ne de uyanmış olanlar buna izin verir. Gözlerini de kapatsan. Kulaklarını da tıkasan. Kendini de saklasan. Gün doğmuştur bir kere.
Duymamak değil maksadım, Duyabilecek kadar karşında duramamak yaptığım. Bir rüzgar eser ya denizden, Sende bir şemsiye, ve tutarsın ya elinde. Tutamazsın aslında, duramasın fırtınanın önünde. Hani dalgaların karşısına geçer ve çarpışını seversin, beklersin ya. Ben de öylesine bekler ve öylesine duramam karşında.
Düşüncenin ve aklın hızı korkunçtur. Öyle inanılmaz bir hızda çalışır. Öyle çok olasılığı inceler, Öyle büyük analiz ve derlemeleri yapar, O kadar çok farklı şeyi aynı anda düşünür ki hızına yetişemeyiz. Yetişemeyince bırakırız kendi başına. Meğer hepimiz zeki insanlarmışız da, çok zeki olduğumuz için aklımızın hızına yetişemiyormuşuz. Az aptal olsaymışız yaklayacakmışız hızını. ?
Karışık kuruşuk yazılar yazdık ya, Onları bir yana koyun. Söyle bir silkelenin. Yaşamakta olduğunuz bugün ki hayatınıza odaklanın. Bu gün, şimdi mutlu iseniz. İstediğinizi yapıyor, istediğiniz gibi yaşıyor, sevdiğiniz insanlarla birlikte günün tadını çıkarabiliyorsanız. Doğru şeyleri yapmışsınızdır. Öyle değilse bir şeyler eksik veya yanlıştır. En basit soruların ardındaki en basit cevaplar geçerlidir. Ama en zorlu…
Çık çıkabilirsen içinden. Sen gibi, ben gibi resim. Biz gibi resim. Resmedilmemiş içimiz, üstelik bildiklerimizin gerisinden bulunmazdan ve bilinmezden gelen. Keşfedilmeyi bekleyen kendimiz. Her şeyin cevabı, açıklaması ve çözümü. Kaybolmuş lisanımız, vazgeçtiğimiz biz. İçimizdeki matematik, geometri, mantık, kimya ve fizik… Bunların üstüne giydirilmiş bir bedende yaşayan alelade ve gündelik kendimiz. İşimiz varlığımızı azımsamak, kimliğimizi fazlasıyla…