Devir değişti. Köpeğim miyavlıyor. Kedim havlıyor. Artık hiç bir şey eskisi gibi değil. ?????? İnsan hep aynı insan. Kaç yüzyıl önce yapmış adam felsefeyi hala aynı şeyleri konuşuyoruz. Yüzyıl önceki psikoloji bilgileri bu gün hala geçerli. Binlerce yıllık öğretiler hala en popüler. İnsanlığın başından beri olan dinler hala aynı insanı terbiye ediyor. Geçin dostum evrimi,…
Bir gazete haberinde uzun süredir dikkatimi çekmeyen bir kelime denk geldi. -Ayarttı- ? yani ayarsızdı. ?yani ayarmaya niyeti yoktu. ?yani çaresiz ve acizdi. Başka sansı yoktu. Nedir bu güçsüz ve iradesizliğe yapılan yatırım. Birilerini haklı çıkartmak mı? Masumlaştırmak mı? Olabilir gibi göstermek mi? Kendi minarelerine kılıf hazırlamak mı? Niye yeterince dürüst ve acık olamıyoruz. Niye…
Bir haftadır yazdık, Sonuna geldik. Kadınlar gününe yok 7 gün, yok beş gün diye. Geldi çattı o gün. O gün bu gün. Artık her şey bugün ve bu günden sonra farklı olacak. Hiç bir kadın mağdur olmayacak. Şiddet görmeyecek. Çocuk yaşta evlendirilmeyecek. Hakkı yenmeyecek, zulüm görmeyecek ve baskılanmayacak. İşte o gün bu gün. Tabi ki…
Bahar depresyonuna dikkat dedi!!!!!! Nafile?? İş işten çoktan geçti.
Celladımı seviyorum. – Nasıl olur!.. İstediğimi severim. Kim karışır. Cellat benim celladım. Canım benim hayatım. – Kim peki senin celladın? Beni yoktan yaratan ve beni geri yanına çağıran. Seviyorum celladımı, bana bu ömrü yaşayan.
Sevgisiz bir dünyaya korkusuz çocuklar getirin dedi. Ne de olsa onlar sadece savaşacaklardı.
En nafile çaba, Mutlu etmeye çalışmak… Yaranmaya çalışmak… İnandırmaya çalışmak… Gözüne girmeye uğraşmak… Sevmesini sağlamak… Güvenmesini sağlamak… Anlatmaya uğraşmak… Asıl mesele, diğerinden bağımsız kendi kendine çırpınmak.
Varlığında hiç kimseyim. Yokluğunda da ben bir hiçim. Senle, ben olmuyorum. Sensiz de ben, ben olmuyorum. İki sığmıyor bize. Bir de dar geliyor ikimize. Bir güneş tüm gezenleri ısıtmaya yetmez iken. İki güneş de fazla sıcak geliyor bir sisteme. Dirseğime dudaklarımla dokunmaya çalışır gibi yaşıyorum hayatı. Ne dirseksiz, ne de imkansızla aynı. Yetmiyor ve fazla…
Hep birileri ve birilerinin yaptıkları gibi düşünürdü yaşadıklarını. Bu yüzden sürekli öfkeli, haksızlığa uğramış, kullanılmış hissetti. Şehirler inşa etti. Yaşayan insanlara kızdı. Gökdelenler yaptı, altyapıdan yakındı. Yollar yaptı, eskitenlere kızdı. Hayatında olan ve katılanlarla çatıştı. Kendi hayatıydı yaşadığı. Yaşadığı hayatı için hep birileriyle çarpıştı. Acıdan beslenmek, çatışmayla çözümlemek… İnsanlar, koşullar mükemmel değildi ki. Hatta, hep…
Bir gün alıp başımı gideceğim uzaklara. Ama istediğinden değil. Sırf gerektiğinden. ?????? Gitmek bir seçim değildir genellikle. Gitmek ekseriyetle bir mecburiyettir. Kalmak da ekseriyetle seçim.