En önemli konularımızdan bir tanesi kendimizi koruyabilmektir. 😳Kimden? 😳Kimi? 😳Neden? 😳Nasıl? Sorularını barındıran konumuz için birkaç söz söyleyelim o zaman. – En ciddi zararı veren ve en ciddi yaraları açanlar en yakınımızdakilerdir. – Bilinçli olarak bize zarar vermek istemeyenlerin, kasti olmayan eylemlerinden en çok zarar görürüz. – Direk olmayan tavır, eylem ve yaklaşımlar nedeniyle kendimizi…
En sık rastlanan ilişki sorunu şekli, hazmedilemeyen kaybedişlerdir. İtilen, ezilen, değersizleştirilen, kaybeden, tavizleri veren, bağlılığına ihanet sunulan ilişkilerde… değersizleştilenlerin kaybettikleri gurur ve emeklerini kurtarmak için verdikleri nafile çabalar göze çarpar. Onlar, tıpkı kumar masalarında sabahlayan ve kaybettiklerini almalarını sağlayacak şanslarının dönüşünü bekleyenler gibilerdir. Sonuçta hep masa kazanır, sözünden habersiz kaybettiklerini kurtarma gayretindelerdir. Naçizane önerim, masadan…
Bize kimin nasıl davranabileceğini tam olarak biz seçeriz. Verdiğimiz izinleri, Çektiğimiz sınırları biz belirleriz. Limitlerimiz, hassasiyetlerimiz, kurallarımız olur. İletişimimizin kurallarını koyar ve kuralları ihlal edenlere -DUR- Tabelasını gösteririz. Tavizler, İstisnalar ve görmezden gelmeler sınırlarımızı yok eder. Sınırlarımız yok olduğunda kimliğimiz savunmasız bir şekilde istismara açılır. Biz kurallarımıza ve doğrularımıza sahip çıkmadığımızda bu açık kapıdan herkes…
En zoru kendimiz olarak kalabilmek aslında. Birilerinin memnuniyeti için değişmek zorunda kaldığımız, verdiğimiz her ödünle azaldığımız, Mutlu etmek için önceliklerimizi sıralarken kendimizi en geriye aldığımız, gittikçe ne istediğimiz ve neye ihtiyacımız olduğundan uzaklaştığımız, sonra diğerlerinin de umursamadığı kendimizle baş-başa kaldığımız dünyamız. Varlığına hizmet ettiklerimizin varlığımıza saygısız davranmaları için onlara bu hakkı biz verdik. Şikayet etmeye…
Bir hayat, bir hayata eğilirde. Öbürü ona eğilmez mi? Eğilir elbet. Yaslanır biri diğerine. Yalnız hissetmez hiç biri kendisini. Rüzgarı toprağı yağmuru havayı paylaşır. Aynı kadere birlikte bağlanır.
İçine o kadar çok insanı, o kadar çok alırsın ki, kendine yerin kalmaz. O zaman da bırakırsın kendini. Vazgeçersin, kendinden. Vazgeçersin de; Kanatların çekmez ki sürekli havada kalmayı. Kendinde azda olsa soluklanmamayı istersin. Teller doludur, tellerdeki kuşlarla. Ne sürüden ayrılabilirsin, ne de bu kadar kalabalık bir sürüde kendine dinlenecek yer bulabilirsin sonuçta. ******* Hayatımıza aldıklarımızla…