İçine o kadar çok insanı, o kadar çok alırsın ki,
kendine yerin kalmaz.
O zaman da bırakırsın kendini. Vazgeçersin, kendinden.
Vazgeçersin de;
Kanatların çekmez ki sürekli havada kalmayı.
Kendinde azda olsa soluklanmamayı istersin.
Teller doludur, tellerdeki kuşlarla.
Ne sürüden ayrılabilirsin, ne de bu kadar kalabalık bir sürüde kendine dinlenecek yer bulabilirsin sonuçta.

*******

Hayatımıza aldıklarımızla hayatımızı doldurup, kendimizi ihmal ettiğimizde. Yorgunluklarımız bir tarafa esas kendimizi ihmal etmiş oluşumuzla tükeniriz.
Farklıklar ve empati güzeldir, önemlidir ama kendimiz pahasına ve kendimize acımasızca olmamak kaydıyla.

Tavizlerimiz ve odağımız tabiki olacaktır. Olacaktır da bedeli kendimiz olmamalıdır sonunda.