Kim Kimi Terk Eder? ??? Giden mi kalanı, terk eder??? ??? Kalan mı Gideni, terk Eder ??? Gidenin terk ettiği de olur ama ekseriyetle, kalanlar gidenleri terk eder. Gitmeye mecbur bıraktıkları, yapmak zorunda olduklarına gider. Kalan bıraktığında onları, gidenlerin kalmaları anlamsızlaşır İtilirler, sessizce gidişlerine. Savrulurlar, kendi gönderilişlerine. Bırakılmadan bırakırlar ki, gururları yaralanmasın. Terkedilmeden terk ederler…
– Bana hayatı anlat. “Aynı sahneyi kullanan, farklı oyuncuların, farklı oyunları…” “İşte hepsi bu.”
Beslenmemiş ve ilgisiz bırakılmış topraklar verimsizleşir. İlişkilerimizden verim alamıyorsak toprağı, tohumu ve havanın koşullarını da dikkate alacağız ancak kendi payımıza düşeni yapıp yapmadığımızı da soracağız elbet. İlişkilerimiz ve iletişimlerimiz için emek vermemiz gerekir. Ekilmemiş sulanmamış beslenmemiş toprakların bereketi de ona göre olacaktır.
Şimdi aklıma geldi. Bundan 3 ya da 4 yıl öncesiydi. Bir gün birisi bana demişti ki 10 aydır çalışıyoruz ama hiçbir işe yaramıyor. Boşuna geliyorum gibi hissediyorum… demişti. Güldüm içimden, bitirelim o zaman, dedim. ? ?6 yaşından beri görmediği onları terk etmiş babasıyla ilk kez yüzleşecek gücü bulmuş ve yüzleşmişti. ?Onu 9 yaşında terk etmek…
Sırların, Sırra kadem Bastığı Gün O gün… Söyleyeceklerimi benden başka kimse bilmiyor derken mutluydu. Bilecek bir ikinci kişinin varlığına korku dolu bir heyecan vardı. Kimsenin bilmemesi için-için paranoyakça hissettirirdi insana. Acıların, hataların, zayıflıkların ve hatta utançlarından. İyilerin paylaşılması kolaydı da en derinlere karanlık kuytulara yalnız bırakılmışların oradan çıkartılıp gösterilmesi zor gelirdi. Bir kez çıkarttığında, kontrolsüzce…
Canım hayal dünyam. Seni ihmal ettim, biliyorum. Çok zaman oldu onu da biliyorum, gelemedim ziyaretine. Sohbet etmedim seninle. Anla işte, iş güç. Günlük koşturmam. Dünya işleri bırakmadı peşimi. Geçtim kendimden, geçtim seninle mutlu geçirdiğim süreden. Sürüklendim gittim işte be canım hayal dünyam. Kusuruma bakma artık. Şimdi burdayım bak. Seninleyim. Özledim sohbetini. Özledim sesini. Özledim be…
Rüyaların dili günlük yaşamda kullandığımız lisanımızdan oldukça farklıdır. Bilincin ötesinin kendi lisanından konuşur rüyalar. Hem de bilincin ötesine, gerisine, berisine hitaben konuşur. Rüyasına yattığımız gecemizin sabahında ancak uyumadan öncesinde bilebildiklerimize uyanırız bu yüzden. Öncesinden farksız sonrasına uyandığımızda, gece boyunca geçen tüm bu aralıkta, aklımızın erebildiğinden çok daha fazla şey olmuştur. Rüyaların dünyası kendimiz olarak bilemediklerimizin…
Yok ile var bir araya gelmişler. Yok demiş ki, “Benim halimden anlamazsın.” Var demiş ki, ” Yok, anlamam” ” Hadi ben anlamam da, sen benim halinden anlar mısın?” Yok atılmış, ” Yok dedim ya adım. Var olsa ben de senin halinden anlardım elbet” ????? Anlayışlı olmak, böyle bir şeydir. Hep başkalarında olması gereken. Ve sahibi…
Yalanım varsa ne olayım bende bilemedim. Çünkü bende her insan gibi yalan söylüyorum. Bazen utanıyorum kendimden, bazen utanmıyorum. Bazen farkediyorum söylerken, bazen etmiyorum. Bu arada hepinizi çok seviyorum.
Bir gazete haberinde uzun süredir dikkatimi çekmeyen bir kelime denk geldi. -Ayarttı- ? yani ayarsızdı. ?yani ayarmaya niyeti yoktu. ?yani çaresiz ve acizdi. Başka sansı yoktu. Nedir bu güçsüz ve iradesizliğe yapılan yatırım. Birilerini haklı çıkartmak mı? Masumlaştırmak mı? Olabilir gibi göstermek mi? Kendi minarelerine kılıf hazırlamak mı? Niye yeterince dürüst ve acık olamıyoruz. Niye…