Nedeni basit. Mutlak huzur ve sakinlik durumunda, insan kendisiyle baş-başa kalır. Kaçamaz kendisinden. Yüzleşmeye gücüde yoktur şüphesiz. Hızlıca bildiği karmaşık hayata doğru koşarak kaçmaya başlar. Hemde deliler gibi, arkasına bile bakmadan.
Sorun çıkartma potansiyelini yabana atmayın insanların. Çatışma ve gerilinden beslenen, huzursuzlukla güdülenen, çevrelerindeki huzura tahammül edemeyen insan sayısı hiç de az değil. Doğallık, dobralık, delilik, samimiyet, açık sözlülük, kendini savunmak, asabi karakter, alınganlık… gibi başlıklar onların silahları. Olay, huzursuzlukta güven duymaları.
Kimden şüphe duyar en çok insan aslında, bilir misim? Söyleyeyim, Kendinden… Ve kendinden şüphe duyan, artı, hiç kimseden ve hiç bir şeyden emin olamaz. Korku sarar, Şüphe sarmalar, Vesveseler onu oyalar. Obsesyon mu dersin sonrasına, takıntı mı dersin, kıskançlık mı, yoksa güvensizlik mi dersin bilmem. Saldırganlıkla öfke ve de depresyonu da ister istemez arasına eklersin.…
Bir evim olsun, Işıkları yanan, Bacası tüten. İçinden gülüşmeler yükselsin, Çocuk sesleri yayılsın. Bir evim olsun, Koşarak gitmek istediğim. Bir evim olsun, Hep geri dönmek istediğim. ??????? Diyen, 130.000 çift bir yılda neden boşanıyor. Neden başlayan ilişkilerin büyük bir çoğunluğu kolaylıkla bitiyor. Mutsuzluk, huzursuzluk, kavgalar ve tartışmalar evlerden yayılan kahkaha seslerinin yerini nasıl oluyorda alıyor.…
İlişkilerimize özen göstermeliyiz. Cehenneme dönen her ilişki, o andan sonra bizimde içinde yaşadığımız dünyamız olur. Yaşattığımız ve kendi yarattığımız dünyada yaşarız. Bu dünya artık bizim yeni dünyamızdır. Odunu kömürü de bizden ona kıyaktır üstelik.
Hani dışın aynıdır da, için yorgundur. Hani her şey normaldir de, normalinde hissetmezsin. Hani sebep yoktur da, Nasıl sorusunu sorarsın kendine. Ne, nasıl ? gelir peşinden. Bir bakmışsın, sebebini bilmediğin huzursuzluğunla baş-başa kalmışsın. Olur böyle zamanlar. Kendini bir nehirde yüzen yaprağın üstünde sürükleniyor hissedersin. Olur öyle şeyler.
Endişe, kaygı ve dayanılmaz gerilimin rendelediği sen. Tükenmeden bir an önce, rendelenip dört bir yana dağılmış parçalarını bir araya getirmek için acele edersin. Bir rendeye sürtünen sen. Bin parçaya bölünen sen. Bir de eski hale dönmeyi hayal edip duran, işte o da sen. Bizi tüketenlerin ve neden tükendiğimizin asıl nedenleri bulmadan. Rendelerimizden kurtulmadan endişe kaygı…
Bastırılmışlık sorunudur. Kendinde, kendini bastırmış olmak histerinin sebebi olur. Bastırılmışlıklar, – Duygular, – Potansiyeller, – Dürtüler, – Davranışlar, – Düşünceler, – İstekler, – Hayaller, – İhtiyaçlar, Vd… leri olabilir. Batırılmış her şeyin olduğu gibi histerikliğin de basıncı kişinin içinde sıkışır. Böylesi bir basınçın sahibi daha sıkı kontrolü veya temastan uzak kalmayı seçmek zorundadır. Aksi taktirde…
Bir de mutsuzluk ve huzursuzluk bunu inceleyelim. Mutsuzluk genellikle dış nedenlerden, Huzursuzluk genellikle iç sebeplerden beslenir. Huzursuzlukla başkalarını mutsuz edebilme potansiyeline sahibizdir. Kendimize huzur vermeyen yanımız bizi de başkaları kadar mutsuz edebilecek kaynağa sahiptir. Bu durum, dış nedenlerin yokluğunu doldurmaya çalışan kendi katılımızdır. Yani huzursuzluk elde tutulması gereken buzdan bir kartopudur. Elinde uzun süre tutuğunda…
Fark etmekle Fark etmemek Arasındaki çizgi Fark edilenden incedir. **** – Tereddütlü olunan, – Sezinlenen ama açıklanamayan, – Fark edilmese de olumsuzlarına maruz kalınan. – Değiştirilemeyen, – İçinden uzun süre çıkılamayan. – Yıpranmaya başladığımız. – İçimizdeki huzursuzluğunu gideremediğimiz … Duygu, düşünce, davranış, olayları yaşayan için artık, farklı bir bakış açısına ulaşmak zorunluluktur. Pek çok şeyi…