Öyle bildiğiniz bir pozitivist değilim ben. Kötüyü, iyi görmeye çalışmam. Yanlış olan için, doğru demem. Sevmiyorsam birisini, illaki kendimi sevmeye zorlamam. Benim pozitif bakışım; Kendi gördüklerimi, gerçek dışı yorumlamak üzerine değil. Benden dışarı çıkan ve yayılanları, pozitif tutmak. Negatif eğilimli kişi ve ortamlardan uzak durmak. Bu bana herşeyi olduğu gibi kabullenme ve görme fırsatı tanır.…
?bu kaç? ???? Zemin kaymışsa eğer. Eğer, görüş bozulmuşsa. Ve insan tutarsızlaşmışsa o sıra. Ve” iyiyim ben ” demeye de başladıysa. Pis düşüyordur… Hemen onu tutun ki kafa üstü çakılmasın zemine.
Coşmuş akşamüstünün sakinliğinde henüz hiç bir şeyin bitmediğini, yaşamaya aşkla bağlanman gerektiğini, içinde ve burada olmaktan mutlu olduğunu hissettiğin bu resimdeki kendini bulman dileğimi kabul et lütfen. Ya da bakıp geç, İçine girme. İçine alma. Bir anlam çıkartma. Hiç bir şey de hissetme.
Bir tek sen mi vazgeçtin hayallerinden?… Diyene dönün ve deyin ki; – O tek, bir tek benim. – O vazgeçtiğimde, sahip olduğum bir tek hayatım. Kimse sizi sizden daha fazla tanıyamaz, anlatamaz, sevemez ve var edemez. Siz kendinizden vazgeçtinimiz mi, yapacak çok fazla bir şey kalmaz geriye.
Karanlık, sık bir ormanın kıyısında. Karanlıktan fırlayacak canavarları bekler. Arkasında nelerin olduğunu bilmediği gölgeleri izler tedirgin şekilde. İki adet patlayan gözü arar derinlerde. Görse kaçacak belki, ya da onunla savaşacaktır ama parlamaz kırmızı gözler. Yaklaşsa, karanlık onu nefes gibi içine çekecek ve sonsuza kadar karanlık dehşete yakalanacaktır. Yaklaşamaz. Bilinmez ve görülmezin gölgelerinde yetişen canavarlarından korkacaktır…
Büyümüş ağaçların karanlığında kaldığı için, ışıktan yoksun kaldığını zannetti. Bu yüzden kesti tüm ormanı. Vakit geceydi, Eğitimi kör, Kalbi de karanlık. Ağaçlar değildi ki ulaşamadığı gündüzün suçlusu. Nefret ona yok et derken. Varolmak için yok etmeyi başarı saydı kendine. Kirli bir varoluştu bu. Kirli bir rekabet, güvensiz saldırganlık, haksız kazanım, adil olmayan başarı. Yükselişi de…
?Ne kadar ilerisini görebiliyorsunuz. ?Öngördüğünüz gelecekten ne kadar eminsiniz. ?Kendinizi güvende hissetme oranınız nedir Bu yüzyılın açmazı bunlar. Tüm dünya ülkeleri ve insanları kendisini bu açmaz ile kitlemiş durumda. Artık kaybedilmiş dünyayı yağmalayarak hayatta kalma mücadelesi veriliyor. Bakın son zaman filmlerine resident evil, mad max , zombi vs… Yoksunluk, şiddet, güçlü olmak zorunda olduğun, güvende…
Geri-geri yürümekte, yürümektir. Düz yürümenin doğru olduğuna ikna etmek tamamen sizinle ilgili bir meseledir. Neticede kişi hali hazırda yol katetmektedir. Bir danışman, Nasıl daha hızlı ve doğru yürüyebilirim sorusunu sormayana akıl vermemelidir. Yazıktır canına. Akıl vermek insanlara rahatsızlık hissettirir.
Tabloda olduğu gibi kodlanır. Bu yüzden değişim – Geçmişle geleceği bu günde bağlayıcı olmalıdır. – Bütünlük oluşturacak, tüm oluşturucularını kapsayacak ve üzerinde çalışacak nitelikte olmalıdır. – Kalıcı olmaya yetecek tekrar ve süre müddetince peşinden gidilmek zorundadır. Değişim, – Düşünsel – Davranışsal – Nörolojik – Kimyasal – hormonel – Duygusal – Tüm bedene hücrelere işleyecek kadar…
Duyarsızlığım, içimde kopan fırtınalarda kayboluşumdan. Bir taş atarsın bazen ya kalbime; Halkalar çıksın diye beklersin. Sesim çıksın diye beklersin. Bir hareket olsun istersin. Bulmazsın beklediğini, görmezsin. Göstermeye mecalim kalmaz, O taşın içimde koparttığı fırtınalarda mücadele etmekten halim kalamaz. O denizden çıkıp ulaşamam sana. Ben bir okyanusum derinlerde. Sen çakıl taşı diye savurursun kelimeleri, bana göktaşı…