Tam insanların, Saygı ve sevgiye çapa atmış limanları, evlilik. Aşk denizlerinin dibi maceraperestlerin batık defineleri ile doluyken. İşte onlar, kısa ve heyecanlı yolculuklarının hazin sonlarını anlatır. Neden evlendiğimiz ve kimle evlendiğimizin ötesine geçmişse evlilikler. Ya da aşklar sevginin üzerinde değer bulmuşsa eğer. Pek iyi sürmez bu yolculuklar.
Çocuk bir görev değildir. Mecburiyet de değildir. Çocuk sevgi işidir. Sabır, özveri, adanmışlık, emek gerektirir. Anne ve baba olma ehliyeti için sınavdan elli almak diye bir şey de yoktur. Sıfırda alsanız yaparlar insanı. Ama bir de trafiğe çıkında bir bakın sonrasında.
Bir olmanın, tek olmaktan farklı olduğunu anlayacaksın. Bir olmanın aynı olmak demek olmadığını iyi bileceksin. Akıllanacaksın, yolu yok. Birlikte olmak ne demektir. Önce bunu adam gibi öğreneceksin. Çöplük etmeyeceksin ilişkini. Çöp etmeyeceksin, ne kendini ne de sevdiğini.
Sevgi, aileden miras alınan servettir. Bıraktığınız servetiniz yaşlılığınızda size de yeter, evlatlarınıza da. Tabi bir servet bıraktıysanız geride.
Benzer benzeri çeker. Niyetler, insanlar, olaylar… İyi ya da kötü… Doğru ya da yanlış… Aynı olmaya gerek yoktur ki. Olabilir görmek, sempati oluşturmak, kabul edilebilir gerekçeler sunmak… Hafifletici nedenler eklemek aslında. Benzemeye başlamak eyleminde bir adım atmak, diğer adımı çağırmaktır sonuçta. Yani sessiz kalmakta suçtur. Neden uydurmakta. Gerekçe bulmakta. Benzemek için aynı olmaya gerek yoktur…
“Uzaklara bakıp, bir yerlere dalıp giderken bana mı sordun. Şimdi ben geldim diyorsun.” Bir yerde olup da, orada olmadığımız zamanlarda yalnız bırakırız yanımızdakini. Üstelik en kötü şekilde. Beden orada, ruh başka bir yerdedir. Yanımızdaki ruhsuz bedeni olan dostunu yalnız bırakamaz. Ama onunla da olmadığının farkında olur ve acı çeker.
Fiziği bozuk adam, kimyası bozuk bir kadınla evlendi. Sonra onları edebiyatı kötü evlatları oldu. 😀😀😀😀 Uyumsuz evliliklerden çocuklar da zarar görür. Bir seçim üç şeyle ilgilidir en azından. Siz, seçiminiz ve çocuğunuz.
Ne melen bir rahatsızlıktır bu tek başınalık. Derdini soranın, başında duranın olmaz. Kendi kendine çeker durursun.
Koca kumsal ve çapayla bağlı iki tekne. Sanki yer yok gibi, Yanyana ve birlikte batırıyorlar güneşi. Ne kadar büyük bir hayatımız da olsa, bir o kadar paylaşacak birini ararız yanımızda.
Baştan başlamak hep zor olmuştur. Belki de ondan dünü sürdürmeye çalışırız. İçimizde bir hayal kırıklığını, bir kaybı daha alacak yerimiz yoktur. Belki de ondan geçmişi sürdürüz. Korkular sarar sonra, unuttuğumuzu hatırlarız. Yeni bir şeyleri denemek, yeni bir yere gitmek, yeni insanlarla tanışmak, yeni işlere girişmek, evimizi değiştirmek ve hatta şehrimizden bile çıkmaktan kaygı duyarız. Daralmıştır…