Ellerinde olanla gidebilen ve kendilerini yeterli hissedebilenlerin yetindikleri hayatları olur. Yetinmeyi anlarım. Mütevazi olmayı da… Ama bu öyle bir şey değildir. Bu yeter sanmaktır. Bu olanla başkalarından önde ve ileride olduğuna inanmaktır. Bu insanların kendine söylediği yalanına, kendisince inanmaktır. Kendi önlerinde kendileri durur insanların. Oldukları ve olabileceklerinin tam arasında dururlar hem de. Ve durdukları yere…
Nasılda mecburuz kendimize. Ve nasılda mecburuz eksik hissettiklerimizi edinmeye. Nasıl bağlıyız sahip olduklarımıza, Ve nasılda bağlıyız sahip olmak istediklerimize. Acılarımızda bundan, Ya sahip olamamaktan… Ya da sahibi olduklarımızı kaybettiğimizden. Sırf bundan eksiklikleri ve kayıpları hak ediyoruz belki de. Kocaman egolarız işin özünde ve sahneye koymaya çalıştığımız mütevazi kimliklerimizde.
Yaşamın asidine atılmış, erimekte. Parçalara ayrılıp dökülmekte kimliği. Parçaları, parçalanmış yaşamına karışırken. Kayıpları, kayboluşunda kaybolmakta. Korku filmlerindeki çürümüş varlıklar gibi adımlarında parçalanmakta artık. Yok oluş bu. Varoluşun tersi. Varolmayanın olağan ve makus kaderi.
Çöller bile boş değildir. Kumla doludur. Dolu olduğu düşüncesi de böyle bişeydir. Doludur ama ne ile? Bereketli, ruhu olan, yaşayan ve hayat dolu olan bir dünya var iken, doluluk… ?Bir ruha sahip olmak, ?İçindekilerin ne olduğu, ?Fonksiyonları ve yapısı, ?Hayatı destekleyip desteklemediği, ?Kaç hayata can verdiği, ?Ve orada ne kadar kalınmak istediği gibi ölçütler ile…
Su perisi gibi varlığın ve yokluğun efsanelere kalmışsa eğer. Kendi hayal meyal görüp, yaşarken kendini sanki bir rüyadaymış gibi hissediyorsan. Ve ayakların yere sağlam basmaz dünyanda havada asılı kalmış oradan oraya savruluyorsan. O zaman, ?Bir zemine ihtiyacın var. ?Kendinle temas kurmaya ihtiyacın var. ?bir araya gelip odaklanmaya ihtiyacın var. (Dağılmış ve kaybedilmiş her parçan geri…
Ilımlı ve sakin kalamazsın ki. Yumuşak köşeli, hassas duygulu ve zarif bir insan olamazsın ki. İzin vermezler. İzin almazlar. Seni saymazlar. Ve sen üzülürsün, Ve sen kırılırsın, Ve sen değişirsin istemeden. Zordur fırtınalı hayatların kıtısın da fidan olmak. Eğilirsin, bükülürsün ve kırılmamak için sertleşip katılaşırsın. Kalamazsın, olamazsın… Doğrusu bu olsa da, sen sen olarak yaşayamazsın.
Yabanda bir yaban armut ağacı. Ben yabanım, Ben çiçek açmam, Benim koşullarım uygun değil demiyor. Açıyor çiçek. Yapıyor meyve yapabildiği kadar. Öyle boş boş alan kaplamıyor ormanda. Faydalı olmak, üretken olmak canlıların doğası. Koşullara takılmadan çalışalım. Hepimizin içinde bulunduğu koşullarda yapabileceği bir şeyler mutlaka vardır. Güzel haftaların başlangıcı bu gününüz olsun. Günaydın
Kullanıldığına öylesine inanmış biri. Ölesiye buna tutunursa. Ne olur sonucu? Söyleyeyim, zalim. Haksızlığa uğramış, hakkı yenilmiş, dışlanmış, ezilmiş, acı çektirilmiş… Bunların birine dahi koşulsuz ve her şeyden çok inanmış biri, Asla kendi içinde dengeyi bulamaz. Artık onun varlığı tepkidir. O artık intikamdır. Cellatlarına Azrail kesilir ve onları tırpanlar. Ver Allah tırpanlar. Hayatı buna bağlıymış gibi…
Bırakıp gitmek gelir insanın içinden. Bunalmıştır, düşünür ister istemez. Hep sorar kendine, Ne için? Neden? Ne yapıyorum? Ne anlamı var? ????? Hiç bir şey anlamamıştır yaşadığı hayattan. Gerçekten anlamamıştır. Tüm sorduklarının cevabında özne aslında kendisidir. Gitse de öznesiyle gidecektir.
Celladımı seviyorum. – Nasıl olur!.. İstediğimi severim. Kim karışır. Cellat benim celladım. Canım benim hayatım. – Kim peki senin celladın? Beni yoktan yaratan ve beni geri yanına çağıran. Seviyorum celladımı, bana bu ömrü yaşayan.