Kendi kuyruğunu kovalayan köpek gibi miyiz? Bir fikir atıyoruz ortaya, Sonra onu ispat etmeye çalışıyoruz. Sonra ona sınırsız inanıp, peşine takılıyoruz. Kendini varetmek bu değil ki. Yeniliğe kapalı, esneklikten uzak, tutucu ve sığ bir bilinç.
İlhamın kaynağı nedir diye soran olur mu bana, bilmem ama cevaplayayım. İlham bir ürün. Ürün,yenilmek isteyen bir meyve ise. Bunun kaynağı ise, sonsuzlukla var olan ilham bahçesi. Bazen tutmak için sadece uzanman ve tutuman gerekir. Bazen de bir elma gibi kafana düşer. Nasıl olursa olsun, nihani bir ürün olan ilhamı gördüğünde tanıman ve onu yemek…
Birisi, yeterli bulmak zorunda kalıyor. Çünkü bir başkası, yetersiz buluyor. Birisinin, ihtiyaçları fazla olduğu için. Bir başkası, ihtiyaçlarını ertelemek zorunda kalıyor. Tıpkı büyük balığın, küçük balığı yemesi gibi bu yaşantılar. Birisi kendini feda ediyor ve bir başkası daha büyük olma imkanına kavuşuyor. Konumuz ilişkilerde ki varoluş. Birinin varlığı, diğerinin varlığından önemli ise. Birisi büyürken, ilişkinin…
Bir anlamı olmalı. Neden? Neden bu dünyadayım? Neden şimdi? … Bunların hepsinin cevabını birisi verse, rahat edecek misin? Dese ki birisi; ” Senin tüm varolma nedenin şuraya bir muz kabuğu atmak. Birisinin düşmesine neden olmak.” Bunu bilsen için rahat edecek mi? Herkesin bilmek istediği, neden. Çok önemli bir görevi olduğu. Çok özel olduğu. Kimse küçük…
Sezgisel algı, Biliyor olmak halinin, yoktan varoluşu gibi. İnsan hissediyor onu. Ama akıl bildikleriyle, İnsan yaşadıklarıyla tanımlıyor. Hiç görmediğin bir yeri, anlatamamak gibi. Hiç hissetmediğin bir duyguyu, anlayamamak gibi. İşin en kötüsü de ne biliyor musunuz? Tüm insanlar, içlerinde gizlenmiş olanların açıkça görülmesinden nefret eder. İnsanlar, sırları ile yaşamak ister. Yine insanlar, anlaşılmaz olamaktan gizli…
Varoluş ispata dayanır. Kendini kendine ispat etmektir amaç. Ama sorun şudur ki, şahitlerin buna onay vermesi gerekir. Bu ikili yapı sonsuz mücadelenin kapılarını açar. Kanunlaştırılmak istenen varoluşun ispatı, istisnasız tekrarlana bilirliğinden yaralar alır. Bu şahitlerin sayısının artması ihtiyacını doğurur. Bir de onların yeterlilik ehliyetlerinin sorgulanması girer işin içine. Onlar, var olmayı başarmışlar mıdır ki? Kendisine…
Ben durursam, dünya durur. Benimle başlar hayat ve bende son bulur. Ne öncesi, ne sonrası. Benim işim ikisinin tam ortası. Bilincinden gelişen bir başka bilinç bunun arkasından gelir. En başından en sonuna ben varım. Ezel de ve ebedi de olan ben, bu bedende çok darım. Ondan doğan bir başka bilincin beklediği görülür. Beden yoksa ben…
Bilerek ya da bilmeden hepimiz kendimize eziyet çektirir, cezalandırır ve zulmederiz. Sanırım varolmanın acısıdır kendimize ödetmek istediğimiz.
Yeni bir başlangıç olarak ilişki. Kesitler, dönüm noktaları ve büyük değişim kararları olarak hayatımızın başlayan ve biten dönemlerinden bir tanesi üzerinde duralım. Temel niyet bir parantez açmak, içine yeni bir yaşam koymak, parantezi kapatmak. İşte bu tümden yanılgı… – Varlığın ve varlığı bırakmaz. – Geçmişin ve geçmişi bırakmaz. – Duygusal bağlılıkların ve duygusal bağlılıkları bırakmaz.…
Hep söyledin kendine. “Cesaret edebilseydim.” “İsteğime sahip çıkmış olabilseydim.” “Yolumu inandığımın peşinde çizebilseydim.” “Kendimi bulup, kendimle mutlu olabilseydim.” Razı olunan hayatlar, idareten sürdürülen dönemler, aramak için tüketilmiş ömürler… Çok eskilerde bir yerde, avucundan uçup giden kelebeğini aramaya devam edenler.