Olmayan soruların cevapları aranıyor. Onlar, yüzlerce yıl öncesinde olduğu gibi keşfedilmemiş kara parçaları kadar varlar. Orada oldukları bilinmediği için belki de, onları aramak düşünülmemiş bile olabilir. Bu durumdan da bir o kadar güvendeler üstelik. İnsanlık için büyük keşifler var şüphesiz ve bunlar gerçekten önemli. Bir insan için, özellikle insanın kendisi için keşfedilecek hiç bir şeyinin…
Canım hayal dünyam. Seni ihmal ettim, biliyorum. Çok zaman oldu onu da biliyorum, gelemedim ziyaretine. Sohbet etmedim seninle. Anla işte, iş güç. Günlük koşturmam. Dünya işleri bırakmadı peşimi. Geçtim kendimden, geçtim seninle mutlu geçirdiğim süreden. Sürüklendim gittim işte be canım hayal dünyam. Kusuruma bakma artık. Şimdi burdayım bak. Seninleyim. Özledim sohbetini. Özledim sesini. Özledim be…
Sıfır kilometrede bilincim var dedi. – Acenta yani, dedim. Evet dedi. – İyi o zaman, dedim. Şuraya nasıl giderim, dedi. – Aman, dedim. – Sakın seninkini kullanma, acentası bozulmasın. Atla şuradan bir dolmuşa o seni istediği yere götürsün.
Kim birlir kaç kez geçmiştir demir at, o demirden yollardan. Demir demiri ezmiştir, İnsan da yolları. Kim bilir kaç insan aynı yollardan tekrar, tekrar geçmiştir. Geçmiştir de, yıllarını o yollarda ezmiştir
Derler ki bir doğru sen misin? Bir tek doğrusunu sen mi bilirsin? Haşa… Tam tersi, Ben yanlış olanı bilirim. Ben eksik olanı söylerim. Sen ise doğru olanı bulursun. O yüzden eksik olan ben. Bilen, her daim sen olursun.
Fark etmek zaman alır, kabullenmekte öyle. Değişmek, onun içinde zamana ihtiyaç var. ” Beklemeye zamanım yok , tahammülüm kalmadı daha fazla zaman kaybetmeye der” Otuz yıl derim, kırk yıl derim… Bu ana, bu cümleyi kurana kadar otuz yıl geçirdin. Akıl terazinde tüm yaşamını bir kefeye, şu anını diğer kefeye koyacaksın ve bir anda her şeyi…
Anlattı kendi, sustum… Beni anlattı sonra, sustum…. Hayatın nasıl olduğunu anlattı, sustum…. Hayatımın nasıl olması gerektiğini anlattı en son… Susamadım! Bu benim hayatım, deyiverdim.
Her geçen gün, Bir üstünde bir hayatı ayaklarının altına sermekteyse eğer… Durma devam et adımlamaya. Lakin, Dün bu günün aynısıysa tekrarında. Keza, Dünü, bugünden aramaktaysan eğer… Orada dur işte. Dur ve düşün.
“Kişi, kendine yakışanı yapar.” Ne hoş bir söz. Sebepler, nedenler, bahaneler, koşullar… her ne olursa olsun. Öz, kendi yaptığı ile ölçülür. O zaman, yaptıklarımız ve yapmak olduklarımızı sebeplerinden arındırıp. Kendimize BİR KEZ DAHA, bu bilgiyle YENİ BAŞTAN bakalım. Bakalım, biz gerçekten iyi ve doğru insan mıyız? Bakalım, biz kendimize yakışanımı yapmaktayız? Aklımız başında kendimize bu…
Dışa dönük olmadığım, yazmadığım zamanlarda. İçe dönmek zorunda olduğum zamanlar olur. Sürekli insanlara temas etmek, tetiklenmeyi ve kendi içimde yeni sorguları açmayı tetikler ki. İçimde oturmak zorunda ve tetiklenmelerin kökenlerine varmak zorunda kalırım. Normalde insanların yaşamlarına böylesine derinlemesine temas etmediğimiz durumlarda bu tetiklenmeler yıllar içerinde olur, belki de yıllar sonrasında ancak gerçekleşir. Ancak biz ve…