Köklerine işlemiş, bu günün öncesinin derin yaraları olmuş. Kendine, kendini ispatlamak için yaralarına tuzla basmış. Gururunu ayakta tutmaya çalıştığı kişi olmuş, hem de tırnaklarıyla kazıyarak. Ayakta tutmak zorunda olduğu kırılgan ama güçlü olmaya ihtiyaç duyan öz saygısı için savaşmakta. ?Bu onu boyun eğmek ve eğmemekte, ?Bu onu güçlü ve zayıf olmakta, ?Bu onu kontrol eden…
Kızgınlığını kontrol edemez, peşinden öfkesi de çığırından çıkar. Çok yaralanmıştır insanların pek çoğu. Pek çoğu gereğinden fazla kırgınlık yaşamıştır kısacık hayatlarında. Tükenmiştir tüm tahammül güçleri ve ellerindeki sabır duyguları. Zemberekler kırık, frenler boşalmış, hissedilenlerse tutulamazdır artık içlerinde. Bir onlar mı kırılmıştır. Öyle olmamıştır muhtemelen ama bu önemlide değildir. Onlar yaydan çıkmış oktur. Ve o yayadan…
Kimisinin, Buz gibi görüntüsünün altında Hasas bir kalp atar… İşte onlar,kırılmaktan korktuğundan çelikten bir zırh takar.
Elindeki ağacın dalıyla toprağa uzunlamasına bir çizgi çizdi. Aralarından geçen çizginin öbür tarafında kaldı. – Bu çizgi bizi ayırıyor. Buradan ilerisi sana yasak. dedi Zaman geçti yağmur yağdı, rüzgar esti topraktaki çizgi silindi. Ardında kalan zihninden hiç silinmedi. O çizgi sonsuza kadar orada durmaya devam etti. ************* Bazı kırgınlıklar unutulmaz. Bir kez araya mesafe konulduğunda,…
Pişman değilim, dedi. O da diğerleri gibi. Son pişmanlığın fayda etmeyeceğinin bilincinde, pişman olmama seçeneğini seçti. Öncesini düşünemeyecek kadar yaralıydı. Olanlardan ve olanları yaşamış olmaktan ve de elinden bir şey gelmemiş olmaktan…. Hepsinden bu kadar yaralıyken, bir de pişmanlıklarla uğraşacak gücü yoktu ki. Bir perde çekmeliydi geçmişine ve onda arınmış devam etmeliydi geleceğine. Tek çıkar…
Üstüme devrilmiş cesedi kenara itmekte zorlanan kendim güçsüz düştü. Bir külçe kadar ağır bedenin ağırlığından ezilmiş kendimi sıyırmak istedim, nefesim yetmedi. Tüm ağırlığında çullandı üzerime. Etten, kemikten mengeyle sıkıştırıldım. Kımıldamaya çalıştım, kurtulmaya çalıştım, taşımaya çalıştım…. Ruhumu ezen bedenimle yaşamaya çalıştım. ******** Bir virüs gibi sindi üstüme. Çekmeye çevirmeye beni yönetmeye çalıştı. Küçümsedi sınırlarımı, Küçümsedi geçici…
İnsan olmayı seçtim. İnsan kadar korku dolu, İnsan kadar çaresiz, İnsan kazar kırılgan, insan kadar zayıf, insan kadar kul, insan kadar duygusal, İnsan kadar acımasız, Ve insan kadar bir o kadar acı dolu, İnsan kadar kusurlu, İnsan kadar özel ve bir o kadar sıradan, İnsanın olabildiğince sınırsız, insanın kendini sınırlayabildiği kadar esiri, Onun kendini sandığı…