Gün başladıktan sonra iyi olmak zorundaydı. İyi gözükmek, anlayışlı olmak, tahammül edebilmek, erdemli davranmak… Özveri günün özeti, kabul de hikayesi… ve günlerin sonunda, kendi olmak için ona kalan zamanı olacaktı. Bu tükenişti işte. Kendin olmadığı – kendin gibi olmadığı tam gün, tüm gün kendinden kaybettiği gündü… Olay, gün içinde kendi gibi olmamak değildi. Olay, hayatın…
Nasıl olacağını, Neden olacağını, Ne olacağını, Nerede olacağını, Gerekeni, Beklediğini, İstediğini, Anlattı… Kadın yoktu anlatılanların içinde. Şiirlerin içinde anlatılan… Şarkılarda söylenilen… Kollarında taşınılan… Birlikte yaşanılan kadınlar yoktu yanlarında. Akıllarında yaşattıkları kadınlığı anlattı erkekler. Görmedikleri, gözükmez. Kabul etmedikleri, kendilerini kabul edilmez zannetti sonra. Utanç oldu etekler. Utanç oldu kahkahalar. Utanç oldu kadınla birlikte tüm anılanlar. Kadınları…
İki farklı şey var, İkisinin arasında kocaman bir fark var…. 🙂 Bu fark, kim olduğumuzu bulmakla ve yerleştiğimiz kimlik alanını görmek arasında. Biri kişinin özünde sahibi olduğu ve kendi varlığından gelen kimliği. Diğeri kişinin kimlik algısı ve ne üzerinde kimlik bulduğu. Biraz daha basitleştireyim. Ayşe ile Ayşe öğretmen arasında, Müdürüm ile Aydın Tedi… arasında, Anne…
Kullanıldığına öylesine inanmış biri. Ölesiye buna tutunursa. Ne olur sonucu? Söyleyeyim, zalim. Haksızlığa uğramış, hakkı yenilmiş, dışlanmış, ezilmiş, acı çektirilmiş… Bunların birine dahi koşulsuz ve her şeyden çok inanmış biri, Asla kendi içinde dengeyi bulamaz. Artık onun varlığı tepkidir. O artık intikamdır. Cellatlarına Azrail kesilir ve onları tırpanlar. Ver Allah tırpanlar. Hayatı buna bağlıymış gibi…
Sakla istediğin kadar. İçindekiler çıkmak için mutlaka bir yolunu bulacak. Sonsuza kadar onları içine kapatamazsın. Bir ömür kendini inkar ederek yaşayamazsın. Onlarla barışmaya ve onları anlamaya mecbur olacaksın. Ya kendini görecek ve tanıyacak. Ya da için için kendini onlarla birlikte zehirleyip yok etmek zorunda kalacaksın. Kendi keşfini yapmamış her insan gibi hayatı kendine eziyet kılacaksın.…
Kendi suyunda demlenen insan. Hayatının rengi senin rengin olacak. Kendi tadın da bir hayat yaşanacak. Yaşama ne verdiğin, onda ne bulduğunla aynı olacak.
Yüzler ve her bir yüzün arkasında gözükmez duran yüzler. İsimler ve her bir ismin arkasında gözükmez olan kimlikler. İnsanlar ve her bir insanın kendisinde birikmiş hayatlar. *********************** Kimsenin ilgilenmediği kısımlar. Sadece tek kişiyi, bir tek kendini ilgilendirmekte olanlar. Statik elektrik gibi hareketsiz durup, bir dokunuşla kıvılcım çakanlar. Gizlenmiş dünyalardan daha derinde, kendinden gizlenmiş insanlar. ***********…
Akıl hocalarının yokluğunda, farklı tecrübelerin sahibi olan, farklı bakan ve farklı düşünen zihinlerin çeşitliliğinden yoksunlaştı. Eskilerde, daha eskilerin aklıyla rehberlik bulanlar. Böylece… Kendi akılları kadarında kısıtlı kaldı. Akıllar, pazara çıktı. Herkes kendi aklını beğendi ve de aldı. ve Fikirler, pazara çıktı. Herkes kendi fikrinde karar kıldı. Sonra, söylendi insanlar…. “Kimse beni dinlemiyor, Kimse beni anlamıyor,…
Duygular mevsimi gelmiş grip salgını gibi bir anda çoğalır ve yayılır. Bu tıpkı baharda aşık olmak gibidir. Ya da tam tersi olur mevsim hazan mevsimidir ve ayrılıklar yaşanır. Bazı dönemlerde insanlar yorgunluk, enerji eksikliği, uyanamama … gibi ortak sorunlarla ilgili sıkıntı yaşar. Bir başka dönemde herkes depresyonda, içine dönük, zihni bulanık veya umutsuzluk içerisinde olduğundan…
Merkezkaç kuvvetinden muzdarip, kaçmak ister merkezinden. Bağlandığı merkezinde savrulmaya yüklenmiş enerji onu sertçe iter ve merkez onu diğer bir yandan sımsıkı tutar. Derdi itmek mi, tutmak mı bilinmez. Hem iter, hem de tutmaya devam eder. Hastalıklı bir fizik kuralıdır merkez kaç. Sanırım kendi içinde bir takım sorunları vardır.