Doğallık sevimli ve normal gözükür. Yapaylık ve zorlama doğallığın ve normalin dışına çıkartır. Farklı olmak normalin dışında olmak demek değildir. Farklı olmak, doğal olarak farklı olmak ve farkı yaratabilecek kimlik özelliklerine sahip olmakla mümkündür. Bıyık, saç, sakal, kıyafet, takı, araç, imaj, hava, poz … Farklı olmayı sağlamaz. Ama şunu sağlar, ” ben farklı olmaya çalışıyorum…
Karpuz yatarak yetişir de, %92 si su olur. Büyük cüssenin içi kof olur. Diyeceğim o ki, Yattığın yerden bişey olmayı bekleme.
Konumunuzu ; 🎃değersizleştirme 🎃önemsizleştirme 🎃görmezden gelme 🎃sıradanlaştırma Nasıl bir aşağılıklık kompleksiyse artık, özerkliklerini görmezden benzerliklerini manşetten görür. Sanki bir şeyin ya da kimsenin 🤖ender olması, 🤖Özel olması, 🤖Güzel olması, 🤖Başarılı olması, 🤖Farklı olması, … Onu gözükmez kılacak ve onların gerilerinde kalacak, kaybolacaktır.
Maharet incelikte, Maharet zerafette, Maharet nezakette, Maharet saymakta, Maharet sayılmakta. İş bu, insan gibi anılmakta.
Bazen büyük yanılırız. Bazen fazla inanırız. Öyle çok isteriz ki bir şeyin öyle olmasını. Bir süre sonra öyleymiş gibi sanarız.
İki yol seçebilirdim. Biri insanların gönlünü eylemek, Diğer elimden geldiğince meseleleri derlemek. Zor olanı seçtim. Sevimli olmayanı. Gerekli olup da, kimsenin gereğini yapmadığını, taşın altına elini sokmadığını. Kuşlar kelebekler, güzel mutlu bir hayat, sevdanın çicekli yolları… onlarda var elbet hayatta. Benim meselem, onların yaşanmasına engel olanları yollarından kaldırmala ilgili. İnsanları hayatlarından uzak tutan pürüzleri ayıklamak…
Ortasında durup bir çember çizeriz çevremize. Güvenlik duvarı, sınırımız, aidiyet, etki ve yaşam alanımız, fikir ve düşüncelerimiz, ideallerimiz ve alışkanlıklarımız… Mahallemiz, çevremiz, grubumuz, yakınlarımız… Koca dünyada bir çember çizer ve onun içinde yaşarız. Çemberlerin ucu olmaz. 360 derecesi kapalı çizimlerdir. Çıkışları yoktur. En azından bizim için yoktur. Sıkışmış hissederiz sonra hayatımızda kendimizi. Sıkışırız da, bir…
Ondan başka ödeyecek kimse yokmuş gibi, O etmezse kendini feda, herşey yok olacakmış gibi. Fedakarca feda etti başka yaşamlar gönlünce yaşasın diye. Vicdanını sevgiyle sardı ve mutlu olsunlar diye mutsuzluğuna yol aldı. Geliş amacı hizmet, kalış amacı yüklenim, gücünün kaynağı vicdanı oldu. Gücü kadar yetti, gücü bittiğinde olduğu yere serildi. Eller düğüm oldu, ayaklar üstüne…
Neye ihtiyacı olduğunu bilmeden, Nedenlerinden habersiz, Yoksunlardan daha yoksun. Koca okyanusun ortasında bir damla suya aç. Ve bir parca cevaba muhtaç. Savrulup gitti, çaresiz.
Her insana verilmiş bir yaşam enerjisi vardır. Bu enerji ile insan varoluşunu gerçekleştirmelidir. Yani bunu kullanmalı ve dönüştürmelidir. Mutlak suretle dönüşmek zorundadır bu enerji. BU ENERJIYI INSAN TÜKETMELIDIR. ÜRETMEK VE YARARLI KULLANMAK, ENERJI IÇIN DOĞRU DÖNÜŞÜM IKEN. ÜRETIME DÖNMEYEN ENERJI, TÜKETEN VE YOK EDENE DÖNÜŞÜR. BIR ŞEYE DÖNÜŞMELIDIR SONUÇTA. Hayata hizmet etmeyen ölüme, Mutluluğa hizmet…