Sorumluluk alabilmek. Yetişkin olma ölçütlerinden birisi de bu. Haydi bunun üzerinde biraz duralım. Korunmaya ve bakıma muhtaç geldiğimiz dünyada. Bir sonraki aşamamız, kendimize yeter düzey gelmek. Onun da bir sonrası, koruyabilecek, bakabilecek güce varmak. Yani sorumluluk alma limitimiz. Gücümüze ve yeterliliğimize bağlı. Öncelikle kendimize yeterli olmamıza. Sonrasında da, başkalarına destek olabilecek güce gelmeye. Bir nevi…
Güneşli ülkenin, ışık saçan insanları. Gülücükler saçanları. Çalışkan olup, üretken olanları. Onurla, gururla ve haysiyeti ile yaşayanları. Vatan sizden gelecek bekler. Ne ekmek , ne de su ister. Bir tek her ne yapıyorsanız, onun iyisi olmanız için gayret etmenizi ister.
Hani sadece kendisi için yaşamışlar vardır. Bencilce, düşünmeden, menfaatçi, zorba, mutsuz ya da beceriksiz. Belki gurursuz ve utançla… O bile onlara zor gelmiştir de. Minimumdaki gerekliliklerini yerine getirip yaşayıp gitmişlerdir. Yapmadıkları herşeyi , olmadıkları kimseyi olma görevini çocuklarına devrettiklerine inanmışlardır da sorumluluklarından kurtulmayı böylece umuşlardır. Cennetin anahtarı, geleceklerinin garantisi, hatalarının affedilişidir umutları. Öyle olmayacaktır devamı…
Aydınlık insan, Aydınlık gençlik, Aydınlık Türkiye. Senin kadar asil, senin kadar aydınlık gençliğimiz olsun yeter. Dünya bizimdir ilelebet, elbet.