İçlerinde ukte kalmışların büyük hasretleri olur. Hasretleri öfke, Öfkeleri de nefret olur sonra. Benim olmayan, kimsenin olmasın duygusu yaşar içlerinde ister istemez. Bilmezler ki onlar, acı çektiklerini. Benim yaşayamadığıma, kimse sahip olmasın eylemi doğar sonra. Onu da bilmezler, kendilerine tanınmış özgürlükleri yoktur ki,bunları neden yaptıklarını kendi kendilerine bilebilecek kadar. Mecburen İnanırlar kendilerine, doğru olduklarına. Kınama,…
Çok mu biliyorsun duygusun da olana derim ki, – çok biliyorum. En çok sen mi biliyorsun diyene ise, – komik olma. En çok bilen kimdir, onu bile bilmem. diye cevap veririm. Kendimi büyüklemem, Gel gelelim kendimi küçük de görmem. Neysem oyun, işte ben buyum demekten doğal bir başka şeyin olduğunu ise zaten hiç düşünmem. ************…
Parmaklarının arasından sızıp, dökülen her damla avuçlarından eksilen olur. İçmediğin her yudumun sızışını, azalışını izlersin. Tutmaya çalıştığını, ellerin tutamaz. Parmaklarının arasında kayıp giden yaşamına, öylece bakarsın. Her yaşanmamışlıkla, avuçlarımızdan kayıp gidenler yaşamın. Avuçların içerinde kalan yanma hissiyse pişmanlık olur.
Aşka beş kala, Süre tükendi. Tam bulmak üzereyken, Tam da varmak üzereyken… Süre tükendi. Bulmayanlar ve ulaşmayanlar, hayallerindeki aşkı bir türlü yaşayamamış olanlar. Hayallerine giden yolculuklarında bir şeyleri eksik bırakanlar. Hep yanıbaşların da olup da, hep ellerinde tutup da, yaşamadıklarının özlemiyle tanımlamadıklarına ve yetinmediklerine hasret kaldılar. Aşkı bulamamak mıydı mesele, Aşkı görememek miydi? Belki de…