Katı bir realist olmak istemem hayatta ama bu ömrü saniye saniye yaşadım. Gün oldu, yıl yıl kaybettim. An oldu dakika dakika kaybettiklerimi geri topladım. Kolay kazanılmadı hiç bir yaş. Her yıla döküldü bir çok damla yaş. Geçmedi anlar anılar. Bitmedi hatırlamak zorunda olunanlar. Emek emek toplayınca hayatı, her anına ödeyince bedeli, insan realiteden bağımsız olamıyor.…
İnsan kendini tanımalı. İhtiyacını bilmeli. Duygusalı mı, realist mi, metaryalist mi … karekter özelliklerinin farkında olmalı. Olduğu gibi davranmalı sonra. Birisi öylesi makbul dedi diye değil, Öyle istiyorlar diye değil, Yaranmak için değil.. Olduğu ve isteği için. Olduğu ve istediği gibi.
Aklın sesi olarak ses verdiğinde. Kalplerin bu sesi işitmemesine şaşırmamak gerekir. Kalbin sesini de kulakların işitmez oluşu bundandır. Hem akla hem de kalbe hitaben eden cümleleri kurabilmek ise başlı başına bir sanattır. Ben genellikle aklın sesinden konuşurum. Kalbin sesi bir başka sestir. O ses çıktığında içler titrer. Gözler dolar, geçmişlerine gider insanlar. Ayakları yerden kesilir.…