Bir garip dünya, Bir dünya gariplik, Bir garibin dünyası bu dünya. Saçmalıkların mantığa büründüğü bir dünya burası. Yerli yerinde değil hiç kimse. Olması gerektiği gibi değil hiç bir şey. Doğrular izafi, Yanlışlar garanti dünyası bu dünya. Bilinen söylenene esir. Söyleyenler kendinde esir. Haksızlıklar dünyası bu dünya. ???? Haklılıklar ve doğruluklar döndürmez dünyayı. Dünya döner, onlar…
Simgesel kayıtları, soyut düşünceyle, somutlaştırırız. Gerçek izafinin iz düşümü olarak gerçeklik bulur. İnsanın bu üç alanla ne kadar temasta olduğuna bağlı olarak da insanın bilinç seviyeleri ortaya çıkar.
Gerçek, Kimin gerçeği olduğundan bağımsız olduğunda geçerlidir. Sır, Kimin bildiğiyle ve kimin bilmediği ile ilgili olandır. Yalan, Kendi gerçeğini kabul ettirmek amacıyla başka gerçeklikleri sır gibi saklamanın sonucudur. İşte bu nedenle, gerçek cümlesi – en fazla kullanılan gerçek yalandır. Yalan, bir başka gerçek yalanla ispatlanır. Bozacı ve şıracı böylece devam eder…. Bir zaman sonra hepsine…
Elini uzattı, tuttum. Bir şeyler söyledi, dinledim. Emanet verdi, sakladım. Ser verdi, korudum. Sır verdi, serdim de geçtim. Her şeyi yapmak kolay da sır tutmak zor işte. Sır veren sırrını tutamamış kendinde de, “al bunu sen tut” demiş. İşte insanlar bu yüzden, diğer insanlarla olan iletişimlerinde ister istemez sırlarla ve söylenemeyenlerle devam eder. Sonra söylenemeyenler…