Ve katılaşmış dünya insanı, bunlardan nefret eder. Zarafeti, basitlik. İnceliği, zayıflık. Sevgiyi, saflık. Neşeyi, kontrolsüzlük zanneder. En çok ihtiyaç duyduklarını düşünmeden yok eder, tıpkı doğa gibi. Olduğu gibi kabul edememek insanın cehennemlerinden birisidir. Kendi gerçekliği ve doğruluğuna hadsizce bağlıdır insan. Bu bağlılığı onu diğer canlıların varlığından üstün sanmasına ve onları kendi olduğuna dönüştürmeye çalışmasıyla sonuçlanır.…
İncelik ve sanatsal zevklerden yoksun insan , düşünemeyen insandır.
Bu kadar birbirinden alakasız yazıyı nerenden uyduruyorsun? Demişti bir zamanlar. Ben ince bir adamım, O yüzden cevabını söylememiştim. İncelik işte? İki önceki yazıya atıfla…
İncelik yaratılış işidir. Kumaşında yoksa eğrelti durur. Zorlarsan; süner, yırtılır, kopar. Üstüne giydirsen; Ya dar kalır ya da bol olur. Bu yüzden sahici olmak, gibi yapmaktan daha kimlikli durur.
Konuşamazlar fakat anlarlar. Kendi anladıkları lisanda da yanıt verirler. Onlarında duyguları, korkuları, sevinçleri ve hüzünleri olur. İletişim kurarlar çevreleri ile. Koşullara uyum sağlarlar. Öğrenirler. Severler, sevmezler. Güvenir ve güvenmezler. Kimlik ve karakterleri vardır üstelik. Hem de kendi türleri içinde bile onları diğerlerinden ayırır. Tüm eksikliklerine rağmen bazı özellikleri ile çoğu insana üstün gelecek kadar özeldir…
Romantizm öldü mü? İncelik, duygusallık ve centilmenlik Sanki bunların erdem kabul edildiği çok eskilerde kalmış gibi. İncelik ve zerafetten yoksunlaşmanın açılımı modern çağın zorunlulukları olarak tanımlanabilir. Zorunluluklar ve zorluklar her dönem oldu, tıpkı su an olduğu gibi. Cehalet ve acılar da öyle. Etkileşim ve nüfus büyük bir hızda ve bir başka hızın peşinde koşarken kendini…