Geçmişe özlem olsa bile zaman öyle bir ileriye doğru ilerler ki, geriye/eskiye dönmek eylemi toptan anlamsızlaşır. Bittiğini bilir insan. Her biten, yaşandığı dönemle birlikte hissedilir. İnsan, o hissi hatırlar ve hissettiklerini özler. Hislerine dönmek istese de, o dönem çoktan geri dönmemek üzere sonlanmıştır. İyi bilir, geriye dönse bile aradıklarını artık orada bulamayacaktır. Tüm geri dönüşler,…
Hayat senin küçük yavrum, diyoruz. Geleceği senin için yapıyorum. Benim için yaşa, benden iyi yaşa, diye ekliyoruz. Bir gün sonrasını inşa edip koca bir ömre güvenle bakmasını salık veriyoruz ya. Biz de inanmıyoruz ki söylediklerimize. Bir dilek bizimki. Bir niyet. Bir umut. Bir ömür bir sonraki ömre adanmadan, Kendine bile yetiremezken. Bir sonrakine verebilecek, bırakabilecek…
Kendimden büyük umutlar besledim. Göstermedim kimseye. Onları görüpte korksunlar istemedim. Küçükken aldım onları yanıma. Benden hızlı büyüdüler. Büyüdüler ve benim onlara yetişmemi beklediler.
Bir ömür verdikleri emeklerine karşılık, bir gün bile olsa bunu gördüğümüzü söylemek, ve onlara gönülden teşkekkür etmek isteriz. Sevgili Öğretmenlerimiz, Bizim ve ülkemizin geleceği için önemlisiniz. Milletimiz ülkemiz ve geleceğimizin anahtarları sizlerin ellerinde. Biliyoruz, Sorumluluğunuz fazla, yükünüz ağır. Bizleri götüreceğiniz geleceğimiz için teşerkkür ederiz. Öğretmenler gününüz kutlu olsun.
Bir yuva kurmalı insan. Birde, birden fazlası olduğuna delil bulmalı. Geldiği yeri bilirken geleceğine doğruda bir köprü yapmalı. Sonsuzluğa uzanmanın yolu, neslini sürdürmek. Bu gün anlamlı olmanın koşulu ve anlamlıyken de değerli olunacak bir oluşum. Tümüne karşılık gelense sadece kendine ait bir aile. Bunlar yalın olan ve sorgulanmadan varlığın kendiliğinden içinde olanlar. Bunun ötesine karmaşa…
Pişman değilim, dedi. O da diğerleri gibi. Son pişmanlığın fayda etmeyeceğinin bilincinde, pişman olmama seçeneğini seçti. Öncesini düşünemeyecek kadar yaralıydı. Olanlardan ve olanları yaşamış olmaktan ve de elinden bir şey gelmemiş olmaktan…. Hepsinden bu kadar yaralıyken, bir de pişmanlıklarla uğraşacak gücü yoktu ki. Bir perde çekmeliydi geçmişine ve onda arınmış devam etmeliydi geleceğine. Tek çıkar…
Kapılar açılır, Kapılar kapanır. Bir kapı açılırken, bir başka kapı kapanır. Bir kapıdan geçer insan, geçtiği anda bir başka dünya önüne saçılır. Bir kapıyı kapatır insan, kapattığı kapının ardında kalır her şey. Zihinler kapıların işlevini mekanlara, zamanlara, insanlara yükler. Gitmek, değiştirmek bu yüzden çözüm sanılır. Kapıları gecen biziz. Kapıların her iki yönünde olan yine aynı…