Onunla ve onsuz olmamasının nedenini arıyorsun belki. Ve bulamıyorsun doğal olarak. Çok da anormal değil bu sonuç. Sonuç nedenini aradığın yer ile ilgili. Şöyle ki; • Belki kişide arıyorsun… İyi ve kötü yanlarını ortaya koyup. Sonra hoşuna giden ve gitmeyenleri sıralıyorsun. Ama durum değişmiyor. Artılar eksileri kapatmıyor. Eksiler artıları yok etmiyor. • Belki olaylarda arıyorsun……
Hep söyledin kendine. “Cesaret edebilseydim.” “İsteğime sahip çıkmış olabilseydim.” “Yolumu inandığımın peşinde çizebilseydim.” “Kendimi bulup, kendimle mutlu olabilseydim.” Razı olunan hayatlar, idareten sürdürülen dönemler, aramak için tüketilmiş ömürler… Çok eskilerde bir yerde, avucundan uçup giden kelebeğini aramaya devam edenler.
Boşluklar fark edilir, unutma!.. Tüm bu hissedilen eksiklikler, Karmaşalar, Zayıflıklar, Korkular, Hepsi birilerince fark edilir. Birileri o frekansı bilir, hemen yakalar. Birilerinin açık algıları, hep o frekanslardaki kişileri arar. Denk gelir gibi gözükenlerin mantıkla açıklanmaz kısımlarını bahsedilen bu tez açıklar. Hayatımıza çektiklerimizin cevabı, nasıl oluyor da birbirine benzer insanları çektiğimizin açılaması, bazen de neden hep…
Hikaye bu ya, Mutlu olmanın kahkaha atmanın ayıp olduğu toplumlar varmış. Çılgınca eğlenen insanları görmek öfkeyle karşılanırmış. Yüksek sesle gelen her kahkaha susturulup kınanırmış Tahammül göstermezmiş onlara kimse. Yaramazlık, arsızlık, terbiyesizlik, saygısızlık sanılırmış o kültürde gülmek. Acıları olanlara, nispet kabul edilirmiş. Kimsenin acıları olanların acılarını hafifletmeye harcamadığı gayretin yerine, Onlar görüp de üzülmesin diye, mutlu…
Hakkımı helal etmiyorum, dedim. Sorun değil, dedi. Edenlerin duaları bana yeter. Benim notum bunla geçer, dedi Kulun hakkı ödenmez, dedim Eksikler kapanmaz, dedim Sen haklı gözetmez isen. Hak seni gözetmez dedim.
Üretebilen insanların üretmesi gerekli. Bu bir mecburiyet gibi kaynağın sahibinin yakasını bırakmayan kaderi. Çünkü, onlardan beslenmeyi bekleyen onlar yüzler binler var. Buluşu bulmak zorunda, keşfetmek zorunda, hasat yapmalı, çalışmalı, artı değer katmalı… Bu onun kaderi. İşte onlar kederlerini mecburen gerçeklemeli. Hayat onlar için iltimas geçmiyor, müsamaa göstermiyor. Yapmaları gerekene mecburlar. Mecburiyetleri, kaderleri ve diğerlerinin onlardan…