Kendimin, kendi varlığında sıkıştığı bir an gelir. Tekrar dönüşme zamanıdır. Neye dönüşeceğimi bilmeden ve sadece sığamadığını bilirken. Beklersin. Kollarını açar, geleni kucaklamayı beklersin. İnsnanın gelişiminde yolculuklar iki şekilde ilerler. Birincisi içe doğru yol almaktır. İkincisi dışa doğru yol almaktır. Her zaman birinci yolculuk, ikincisini mecbur kılar.
Çok zaman oldu, temel yaşam ilkelerden bahsetmeyeli. Hatırlayalım, neydi bunlar; 🏕– Niyet, İyi niyetler, pozitif niyetler, temiz bir kalple içimizden geçenler. 🏕– Fayda, Bireysel, toplumsal, evrensel fayda kuralları ile uyumluluğu. 🏕– Geçerlilik, Gayret sonrası kontrolü bırakmak ve teslimiyetin birlikte işlediği üçlü dizilim. 🏕– An da olmak, Dün bugün ve yarını bir bütün olarak görmek ve…
Değişim, gelişimi. Dönüşüm, değişimi. Gelişim, dönüşümü. Sağlar. Sağlamasını yaparsak:) Gelişim, değişim, dönüşüm olur:) Düşünce bu döngüde durmaksızın değişmek, insan ve bilinci sürekli büyümek zorundadır. Bu insanın kendi tekamülü ya da diğer bir değişle dünyaya geliş görevidir. İyi bir papağan, iyi bir ezberci, iyi bir nefer. Gelişmez, değişmez, dönüşmez. Sadece kalıba girer. Hiç bir şeyi anlamadan…
Basit bir hissediş, insanın içinde sonsuz kez yankılandığında. Artık basit olmaktan öteye geçer. Çoğu zamansa içinden çıkılamaz hale gelerek, tek gerçekliğine dönüşür. Düşünceler, şüpheler, algılar, inanışlar, fikirler, hissedilenler… Kendi başına bırakılarak bir köşede unutulduğun da…. Görmezden gelinip fazlasıyla ötelendiğin de… Karanlık ve nemli köşelerde bırakıldığın da… Baş edilmesi zor büyüklüklere ulaşır. Biz büyürken, biz olgunlaşırken……