Hayat senin küçük yavrum, diyoruz. Geleceği senin için yapıyorum. Benim için yaşa, benden iyi yaşa, diye ekliyoruz. Bir gün sonrasını inşa edip koca bir ömre güvenle bakmasını salık veriyoruz ya. Biz de inanmıyoruz ki söylediklerimize. Bir dilek bizimki. Bir niyet. Bir umut. Bir ömür bir sonraki ömre adanmadan, Kendine bile yetiremezken. Bir sonrakine verebilecek, bırakabilecek…
Ne dilediğine çok dikkat et. Kabul olabilir. Gerçek olabilir. Gerçekleşmiş olması insana çok fazla acı verebilir. Dikkat et, bu sihrini kullanırken. Benden söylemesi.
Sabitlenmiş kazıkların arasından geçen ipler şehirin her yerini bir ağ gibi sarmaktaydı. Bazı ana alterlerde birden fazlası birleşip, halat görünü veriyordu. Zeminlerine büyük mıknatıslar yerleştirilmiş araçlar, yere tutunmak için metal zeminleri takip ederek ilerlerken yaya halatlarının arasından kıvrılarak geçip gidiyordu. Arada bir boşluğa savurulan çiçek saksılarından ve ev hayvanlarından beklenmedik yaralanmalar da olmuyordu değil hani.…
Anladı ki zaman geldi. Sona hiç bu kadar yakın olmamıştı. Gülümseyemedi… Korku iliklerine işleyerek aklını ondan aldı. Her şey bitecek ve sonlanacaktı. Hiç böyle bir şeyle karşı karşıya kalabileceğine ihtimal vermemişti. Biliyordu elbet, herkes gibi o da bir gün gidecek ve her şey sonlanacaktı ama bu farklıydı. Ensesinde ölümün soğuk nefesini ilk hissettiğinde kanı çekilmiş,…
Bir taraftar geyiği olarak hayatımızda yer bulan totem yapmak batıl inancın eğlenceli yüzü olmayı başarıp günlük yaşamımızın bir uzantısı oldu. Mantık bir noktada, rutinler oluşturma ve rutinler üzerinden enerji biriktirme gayretinde. Totem tabiri, basit bir ayin mantığı ile olsa da eğlenceli kullanıma ve taraftarın umuduna açılan kapı olmaya aday. Kale arkası programı için bir çalışma…