Hep başkaları seni kucaklasın diye bekledin. Sevilmek istedin. İnsanlar sana anlayışlı olsunlar, bunu diledin. Korunmak ve kollanmak, görülmek ve değer bulmaktı en büyük isteğin. Birileri alkışlasın, bir başkası onaylasın. Bazıları taktir etsin, geneli hayran olsun. Eğer bir insan bu kadar fazla başkalarına ihtiyaç duyduyor ise, bu yoksunluğu asla bitmez.
Kırık kalpleri toplayan, bir eskici. Topladıkları onarılmayacak durumda. Yine de toplamaya devam ediyor. Soruyorlar adama Niye topluyorsun? – Gençlerin mutluluğu için. Bunları görüp, hayalleri yıkılmasın diye.
Aşk ile kör olmuş gözlere, sakın ışık tutmayın. Yaralanır ve hasar alırlar. Bırakın, Kırmızıya gözleri alışsın. Doysunlar. Aşk da doğru ve yanlış diye bir şey yoktur. O sadece aşktır. Acısı ve tatlısı ile yaşanmak zorundadır.
Deneyimli her insan, anlayış ve saygının bittiği bir ilişkini biteceğini bilir. İlişkisine ince davranır. Sınırsız tüketmez. – kendi – Sevdiği kişiyi – İlişkisini Bilir elindekilerin bir gün tükeneceğini.
Bazen yeterlilik, Gerekli olanı yapabilme kapasitesinden, farklı bir şeydir. Kesinlikle yapılmaması gerekeni bilmek ve bunu yapmamak da mesleki yeterlilik alanına girer. Özellikle spesifik çalışmalarda şunu gördüm. Bazen hiç bir şey yapamazsınız. Sadece yanında olmanız yeterlidir o kişinin. Tek yapmanız gereken hata yapmamaktır. Dilinizi tutmak. Ego patlamalarınıza dikkat etmek. Hassas olduğu konulara dikkat etmek. Sabırlı olmak.…
Hormonların yasaklandığı bir dünyada. Ergenliğe giremeyen cocuklar yaşarmış. Aşk ve nefet olmadan. Korku ve heyecanı tadına bakmadan. Kadınlar erkek gibi. erkekler kadın gibiymiş. Donukmuş günler. Donukmuş geceler. Hormonların olmadığı bir dünyada yaşarmış insanlar. Buna yaşamak denirse.
Hadi bana, “aşk nedir?” bunu anlat. Seni var eden mi aşk. Yoksa seni yok eden mi aşk? Çoğalttı mı seni? Yoksa azalttı mı? Onunla kendini mi buldun. Yoksa kendinden mi oldun? Sen sen misin? Yoksa sen senden mi geçtin? Bunların cevabını verebiliyorsan, güzel. Ama veremiyorsan… Sana geçmiş olsun.
Bir balık sürüsüne kapılıp gider gibi, takılıp kaldım sana. Bundan aşka bir şansım olmadan. Belki, akıntı sürükledi beni. Belki de sürü bendim. Ben oldum olası, bu sürüdendim.
“Neden seveyim ki seni? Bir sebep göster bana, Bir neden bul, Bir anlam yükle. Neden sevmeye devam edeyim ki seni? Bitmeyen gerekçem olsun, Devam etmemin bir anlamı olsun. Neden sevmeyeyim ki seni? Anlamsız da olsa, Nedensiz de olsa, Sebeplere ihtiyaç duymadan. Sırf ben istediğim için. Başını ve sonunu düşünmeden.” Şimdi konumuza gelelim. Sevgide ki özne…
Sevmeye değer, Bulsam seni. Yanında olmaya değer, Bulsam seni. Birlikte ölmeye değer, Bulsam seni. Bir ömür bırakmazdım, Bir bulsam seni.