Her nedense çocukken kendimi çok aptal zannederdim. Kimse bana “Sen çok akıllısın”, dememişti belki de. Ya da ben onun ayrımını yapabilecek kadar tecrübeli değildim. Çocuk akılı bu, – Bilmez ki kendisini. Deselerdi eğer bana “Sen çok akıllısın”, kesin inanırdım. Kendime daha çok, ama çok güvenirdim. Bu kadar çok çalışmazdım belki. Kim bilir belki de sırf…
Akıllı birisi demiş ki; Basit, düşün. Rahat edersin.
Ben çok akıllıyım. Ben çok yetenekliyim. Ben çok bilgiliyim. İnanılmaz düşüncelerim var. Mükemmelim aslında. Kusursuzum aynı zamanda. Üstüne üstlük, üstün özelliklerim var. …. Şaka, şaka. Ben sadece işimi yapıyorum. Onu iyi yapmak için çok çalıştım. Bu da bana ister istemez, bir takım avantajlar sağlıyor. Siz de işinizi iyi yapın. O zaman göreceksiniz ki yukarıda saydıklarım…
İçinizle dışınız bir olsun, diyorlar bize . Bazen içimiz kan ağlarken gülümseye çalışıyoruz. Tüm yorgunluğumuza rağmen enerjik, Tüm öfkemize rağmen sakin, Tümden iğrendiğimiz birine nötr, Adamdan sayılmayacak birine adammış gibi davranıyoruz. Şimdi yanlış mı yapıyoruz biz? ::::😁)))) Bu konu sanırım anlık durumlardan ziyade olduklarımız, yani tüm ömrümüzü verdiklerimizle bunların sonuçları arasındaki bir gerçeklik farkı durumu…
Akli-baki insan için aklını kaçırmak yoktur. Aklındakilerden kaçmak vardır. Akıllın seçimidir delilik onlar için. Akllıya her gün sorarlarlar deliye bir kez sorar bırakırlar hesabı.
Akıllanacak kadar delirmedim daha, demiş deli. Kim akıllı kim deli. Kim doğru kim eğri. Kimin doğrusunu yaptığı neresinden belli.
Akıllıyken mutsuz olanın, onsuz mutlu olma beklentisidir -delilik-. Olur mu olmaz tabi. Bir umuttur -delilik-. Baş edemediğinden kurtulmak için nafile çırpınıştır -delilik-. Herkesle yollarını ayırmaktır-delilik-. Tüm acılarını içine alıp onlarla birlikte alıp başını gitmektir-delilik-. Kendini akıllı sananlardan artık bıkmaktır -delilik-.
Düşüncenin ve aklın hızı korkunçtur. Öyle inanılmaz bir hızda çalışır. Öyle çok olasılığı inceler, Öyle büyük analiz ve derlemeleri yapar, O kadar çok farklı şeyi aynı anda düşünür ki hızına yetişemeyiz. Yetişemeyince bırakırız kendi başına. Meğer hepimiz zeki insanlarmışız da, çok zeki olduğumuz için aklımızın hızına yetişemiyormuşuz. Az aptal olsaymışız yaklayacakmışız hızını. ?
Kişisel gelişim basitçe şunu der; ” Akıllı ol, olmazsan alırlar bak aklını” Psikoloji; ” Olursan olursun, olmazsan sen bilirsin” Felsefe; ” Kime göre, neye göre ölçebiliriz ki bunu” Kuantum; ” Verdiğin kadar alırsın, almanın sistemini hele bir öğren” Dost meclisi; ” Bırak abi, senden akıllısını mı bulacaklar”
Her köyün bir delisi var. Her mahallenin de öyle. Delisi en akıllısı aslında. Herkesin düşündüğünü ve düşünmediğini düşünüp, kimsenin söyleyemediğini söyleyip, yapamadığını da yapan delisi. Aklına geleni hiç frensiz o ana aktaran delisi.