Nasıl bir değersizlik duygusu ile varolmuşlardır ki. İyilik hallerine dayanamazlar. Nasıl bir yoksunluktur ki içlerindeki. Var olduğunu düşündüklerine katlanamazlar. Nasıl bir kendilerine inançsızlıktır ki bu. Kendileri çıkmaz yukarılarındakinin ayaklarına yapılır aşağıya çekmeye uğraşırlar. Kalbi kötü insanlar vardır gerçekten. Ve işin en kötüsü bunlar kendilerinin iyi olduğuna inananlardadır.
Ayıbını örtmek için Ayıpını örtmeye uğraşmış. Cenabet düşüncelerinin kirliğinde görmüş dünyayı. Utanmış kendinden, aslında. Utanmaktan gebermiş de, ondan sağa sola saldırmış. Bu kadar aç olduğundan utanmış. Bu kadar kirli bir kalbin düzelemeyeceğinden utanmış. Kirli niyetine dokunan ve ortaya çıkartan her şeyden öldüresiye, yok edesiye utanmış. İradesizliğinden utanmış. Utanmaz dediğinden daha utanmaz kirli niyetinden utanmışta, niyetini…
Merkezinde çalışmak vardır. Etrafına, niyet kimin içinse işte onlar dizilir. Bilir insan boş durmaması gerektiğini. ve Hiçbir canlının boş durmadığını. Niyetini kaybeder bazen. O zaman niyetleri için değil, başkaları için çalışmaya başlar. Para için, patron için, geçim için… Çalışmak gerekir her zaman. Bilir insan üretmesi gerektiğini. Bir karınca nasıl bilirse insanda öyle bilir ama Unutur…