Aşırı verici, Aşırı yardımsever, Aşırı özverili, Aşırı anlayışlı, Aşırı iyi, İnsanlarla iletişimlerimizdeki sıkıntı şudur. Olumsuz hiç bir his yaşama ve farklı duygularımızı yansıtma şansımız elimizden alınır. Bu bizde uzaklaşma isteği uyandırır. Eğer uzaklaşamıyorsak pişmanlıkla karışık kızgınlık hissinin önünen geçemeyiz. Bize karşı aşırı pozitif insanlar, bu aşırılıkları ile duygularımızı baskılarlar. Bu bir kontrol biçimidir. İletişim stratijilerinden,…
Tezat, Normal ve sıradan insanların, olağandışı şeylerden bahsetmesi. Sıra dışı insanların, normal ve sıradan şeylerden bahsetmesi. Bu tam bir kafa karışıklığı işte.
Bazen insanların çok kötü olabileceklerini, unuturum. Bazen de insanların çok iyi olabileceklerini, unuturum. İnsanların, insan olduklarını unuturum. Ama korkmam. Onlar kendilerini hatırlatırlar.
Sıfır sorun ütopyasından geliyorum. Mutlu insanların selamı var. Sorarlarsa diye, iletmemi istediler. Süperlermiş, bizi merak etmesinler dediler. Dert yokmuş, tasa yokmuş. Üzülmek nedir bilmez, eğlenmeye doymazlarmış. Ben söyleyeyim üstüme kalmasın.
Kendine bir yol çizmekten aciz bırakılmış insanların, çizilmiş yollardan gitmekten başka şansı kalmaz. Korumacılık, Planlama, ezbercilik, disiplin, eğitim adı altında kalıpladığımız insanlardan gelecek bekleriz. İtaatkar korkaklar yetiştirip, onlardan korkusuz kaşifler olmalarını isteriz. Yaratıcılık, yarattıklarını kendisinden daha ötesine ulaşamayacakları baskın üstünlükle kitler. Soyunduğunuz rolünüz, onların üstlendikleri rolleri dağıtır. Hamilik, koruyuculuk, yaratıcılık, ata erkillik, toplum erkillik kavramları…
Küçük insanların, büyük hayallerinden korkarım. Çünkü onlar çok yıkıcı olurlar. Sindirmediklerinden mi, yetirince hak etmediklerinden mi, niyetlerinden mi bilinmez hayalleri için her şeyi yapmaktan çekinmezler. Bu iyi olanı bile kirli hale getirir. Doğrular dahi yanlış olur.
İnsanların cevapları var. Ama onlar, sorular olmadan işe yaramıyor. Soruları ve cevapları olanlar var. Ama onlara, soranlar olmadan bir anlamı olmuyor. Soruları soranlar var. Ama, cevaplara itibar etmediklerinden cevaplamanın gereği kalmıyor. **** Neden yazdım, bunca kelimeyi? Söyleyeyim. İnsanı değiştiren ve onaran şey sadece, – Onları duymak ve dinlemek, – Onları görmek, – Onları anlamak, –…
Çıkmaza yapılan sokaklar neden yapılır? Sorusu gibidir bazı sorular. Cevap sadece; 📍Öyledir, 📍Vardır, 📍Oradadır, 📍Öyle olmalıdır, 📍Sen ya da benimle ilgili değildir, 📍Akıl ermez, 📍Bilinç yetmez, 📍Varlığın karşılamaz, 📍Cevabı yoktur, 📍Bir cevaba ihtiyacı yoktur, 📍Verilecek bir hesabı yoktur. 📍Bulmaya, bilmeye iznin ve imkanın yoktur. Kendini fazla abartır insanların pek çoğu. Sonsuzluk ve kişi… Sonsuz bir…
Kimsenin hakkı yok. Eleştirmeye, Laf söylemeye, Yargılamaya, derken öyle olmuyor buralarda. Sosyal medyanın gerçek hayatın yansıması oluşuna dikkat çekmek istedim. İnsanların bastırdıkları, içlerinde susturdukları ya da olduklarını yansıttıkları mecra. Kendileri olanlarla, kendileri olmayanların ortak buluşma alanı. Gerçek yaşamların gerçek üstü dünyası. Sıkıştırılmış, hızlandırılmış, abartılmış, değiştirilmiş yeni bir yaşam formu. Sınırları yaşamların ilerisine çekilmiş, hayalleri gerçekler…
Neler neler gördüm. Çok zaman oldu. Çok insan oldu. Ne çok insan birikti. Çok –neler- gördüm. Yetti bir ara, yumdum gözümü. Yumdum da, Artık gözlerimi kapattığımda da –neler-görünür oldu. İnsanlar gider, yükleri kalır. Dertleri biter, izleri kalır. Çakılmış her çivinin, tahtada izleri kalır.