Umudunu ilk ne zaman kaybetti artık onu da hatırlamıyordu. Nicesinden sonra o ilk çok geride kaldı. İlkleri unutmaz insan, derler. İlkler sonun başıysa ve sonu oldukça acıysa… İşte o zaman, Sadece unutmak ister. İlk neden vazgeçmişti? düşündü biraz. Artık bir önemi yoktu. O kadar çok şeyden vazgeçmişti ki. Hiç birinin bir önemi yoktu. İlk mücadelesinde…
Çaresi nedir diye düşündü. Yalnızlık mı, şişelerin dibinde mi, alıp başını gitmekte mi ? Çaresi nedir diye düşündü çaresizce. Çaresiz mi dedi kendine. Kendindeki çaresizliğe ne harman olabilirdi de çaresizlik çareye dönüşürdü? Bilemedi, Bilemediğinden çaresizdi zaten. Çaresizce çaresizliğe bıraktı kendini. Tuzlu deniz suyunun gözleri yakan çaresizliğine bıraktı kendini. Çaresizlik, bedenini yukarıya doğru taşıdı. Hafif ama…
Anladı ki zaman geldi. Sona hiç bu kadar yakın olmamıştı. Gülümseyemedi… Korku iliklerine işleyerek aklını ondan aldı. Her şey bitecek ve sonlanacaktı. Hiç böyle bir şeyle karşı karşıya kalabileceğine ihtimal vermemişti. Biliyordu elbet, herkes gibi o da bir gün gidecek ve her şey sonlanacaktı ama bu farklıydı. Ensesinde ölümün soğuk nefesini ilk hissettiğinde kanı çekilmiş,…