Kayıplara Alışmak
Kayıplara alışmak mı dedi birisi? Duyarsızlaşmak ya da kaybetmişliği iliklerine kadar sindirmek. Vedalaşamamak. Büyük bir acıyla geride kalmak. Ve hep o an da yaşamak. Hem de bunu umutsuzca sürdürmek.
Hafif
Rahatla, Hafifleyerek kendini yalın boşluğa bırak. Gör ve izle. Dinle, Havasız boş ve bomboş boşluğun içinde. Telaşında, görmeye fırsatın olmayanı keşfet. Unuttuklarını hatırla, Bilmeye ve bulmaya fırsat bulamadıklarını ayıkla, Sessizlik ve boşluğun içinde belirsizin netliğine uzan. Uzaklaştıkça, yaklaştığın anı bekle. Cevaplar olmayabilir, ya sorular. Buldukların olmayabilir, ya bulman gerekenler. Gördüklerin olmayabilir, ya görmen gerekenler. Yaptıkların…
Akıl Ver
“Allah’ım Bana akıl ver… Yok vazgeçtim, Bana fikir ver… En iyisi mi, biraz akıl biraz da fikir ver.” ,diyerek açılmayan avuçlar… “Onlara” kelimesinin en başa konulmasıyla birlikte, artık açılır olur. Normali de budur zaten 🙂 Biz akıllıyızdır. Biz fikrin sahibiyizdir. Biz doğrusunu bilir. Haklı olmayı da her zaman sindirebiliriz. İhtiyacı olansa her zaman başkasıdır. “…
EZBERDEN
Ezberden sıralananlar, bilgi ile donatılmış ise basit ve bayağı durmasa bile zihinlerde yerli yerine oturmayan boşluklar bırakır. Üçgen bir delikten beşken bir parçayı geçirememek kadar uyumsuzdur. Uyumsuz parçaların yerli yerine oturmasını beklemekse, iyimserlik şeklinde açıklanabilir. Elde edilmiş bilgiyi sindirmekten bahsediyorum aslında ve bir de içine alarak özümsemekten. İşin aslın içselleştirme terimi üzerinde duruyorum. Kendi yolculuklarına…