Yapmadıklarımızı başkalarından bekleyip, Vermediklerimizi başkasında isteyip, Olanları da kadere yükleyip yaşamaya devam ediyoruz. Çaresizliğin verdiği hadsizlik ile yetememeye duyulan korkuya, biraz bencillik, biraz umursamazlık ekledik mi… Akılcılığın kapağını sıkıca, düşünce çıkmayacak gibi de kapattık mı hayata pişmeye hazırız demektir. Dememiz şudur ki, İsteklerimizi gerçekleştirmek yerine başkalarından beklemek durumu bu yazı kadar saçma bir hayatı bize…
Yolun var dediğinde, “Nereye kadar yolum var?” diyemedim. Cevabını bildiğimden soramadım. Sormak anlamsız olduğundan soramadım. Layık olduğum yere gönderildiğim için belki de, sormaya gerek duyamadım.
Sadece zeki insanlar ve yetenekli insanlar harcanır. Potansiyellerine varamamalarının acısıyla sert bir yok oluşa sürüklenir. Kendine inkarın, Kendine yönelmiş öfkenin, Kendine duyulan kırgınlık ve küskünlüğün, Kendine yapılan ihanetin, Neticesinde harcanmış hayatlarıyla anılırlar. Potansiyeli ve kapasitesi düşük olanların böyle bir derdi olmaz. Olabilecekleri kadarında verdikleri ve aldıkları arasında hayat içerisinde arası çok fazla açılmamış bir denge…
Sitem, söyleniş ve küskünlüklerin ardında saklanır kırılmış kalpler. Halının altına süpürür dağılan parçalarını. Ve orada kendiliğinden toplanmasını bekler. Uzakta değil hemen oradadır. Halının kabarık gözüken ayaklarının altında durur, tüm kırgınlıklar. Fark edilmek ve yakın olmak ister onu kırana , onu üzene. Hep bekler…. Fark etsin, Halıyı kaldırsın, Ve kırılmış parçaları oradan toplayıp, onarsın. Halıların altları…