Bir önceki hikayeye atıfla. Bir gün bir prenses ile tanımıştım. Biraz kilo almış, hafif yaşlanmış, hayatın içerisinde de hafif yıpranmıştı. Ne oldu sana? Dedim. – Sorma, dedi. – Bir kurbağayı sevdim. Onu öptüm. Prens gibi davrandım. Neredeyse bir prens yaptım. Canlandı, palazlandı. Sonra biraz paralandı ve üstüne de kaslandı. Eeee, dedim sonra. – Sonra benimle…
Kurbağa küçük göletinde mutlu mesut yaşıyordu. Güzel bir prenses suyun yanına geldi. Keyifle yüzün berrak suda yıkamak için dizlerinin üzerine çökerek suya doğru eğildi. O da ne! Kocaman Nilüfer çiçeği yaprağının üzerinde küçük, yeşil bir kurbağa… Bir çığlık, bir iğrenme oradan hızla kaçıp gitti. Küçük yeşil kurbağa derin bir Ohh çekti ve ekledi, “Çok korktum…
Hikaye o, Eskidendi, Biri seni öpünce prens olmayacaksın. O kurbağa sen değilsin. Zaman, o zaman değil. Bu senin gerçeğin değil. Kurbağasın sen ve öyle kalacaksın. Kabullen artık. 🙃🙃🙃🙃🙃 Doğruları söylemek, her zaman duyanın canını yakar.
Tenceredeki kurbağa -biyoloji deneyi- Bir kubağayı kaynar suya atarsan yandığını hisseder ve atlayıp tencereden çıkar. Bir kurbağayı normal suya atar, hafif hafif sıcalığı arttırarak kaynatırsan da farkına varmadan pişer. Hayatımız boyunca çok sayıda aşçıyla muhattap olur ve onların varlığının yakınlarında yaşarız. ?Nelere inandırıldığımız. ?Nelere razı olduğumuz. ??♀️Ve ne kadar farkında yaşadığımız. İşte ; ?felsefe suyun…