Birileri anlatır… ” Ben tüm hayatım boyunca cevapları aradım. ” diyerek. Oysa ben tüm hayatım boyunca savruldum ve kayboldum. Bulamamak ile geçti ömrüm. O yüzden cevapların nerede olmadığını iyi bilirim. Kalan az sayıdaki seçenek arasında o kesin. Ben gidilmemesi gereken, yalnış yolları iyi bilirim. Doğrular sizin olsun. Siz bulun. Ben size, yalnış olanları söyleyeyim.
Zayıflıklarım için beni suçlarsan, Zayıflıkların için seni suçlarım. Hatalarım için beni suçlarsan, Hataların için seni suçlarım. Yaptıklarım için beni suçlarsan, Yapmadıkların için seni suçlarım. İllede bir suçlu ararsak eğer… Bizi suçlarım.
Sırların, Sırra kadem Bastığı Gün O gün… Söyleyeceklerimi benden başka kimse bilmiyor derken mutluydu. Bilecek bir ikinci kişinin varlığına korku dolu bir heyecan vardı. Kimsenin bilmemesi için-için paranoyakça hissettirirdi insana. Acıların, hataların, zayıflıkların ve hatta utançlarından. İyilerin paylaşılması kolaydı da en derinlere karanlık kuytulara yalnız bırakılmışların oradan çıkartılıp gösterilmesi zor gelirdi. Bir kez çıkarttığında, kontrolsüzce…
Geçmişinde hissettiği; Utançlarından değersiz. Hatalarından güvensiz. Korkularından kaçamak. Kırgınlıklardan tepkili. Acılardan ürkek. …. Geçmiş geçmişte kaldı. Gün, bugün. Kimse bilmiyor, kimse hatırlamıyor ve senden başka hiç kimse bunları önemsemiyor. Bir tek sen onları taşıyorsun. Ve Bir tek sen geçmişinde yaşıyorsun. Bu seni sen kılan ve seni sana mahkum eden hafızan. ????? Şimdi, yüklerini hisset. Ne…
Kimim ben? Kimdim ki ben? Ben kimim ki? Bir başka bakış da… Kimsin sen? Kimdin ki sen? Sen kimsin ki? Kimlik arayışımız, ciddi emek ve zaman alan ve uzun uzadıya mücadele verdiğimiz. Uğruna hatalar yapıp, doğrularını aradığımız. Tamamlamış hissi olmaksızın bu dünyadan ayrılamadığımız. Kimiz ki biz? Kimdik? Kim olabilirdik? Yoksa hiç kimse olarak mı bitirdik?