Sanat ? duygusal dünyanın bir yan ürünüdür. Üretken, yaratıcı, esnek, uyumlu, çok yönlü, düşünen ve sorgulayabilen, hisseden olmak gibi zihinin entellektüel yetilerini canlandırır. Bu sayede insan güncel çağdaş ve yenilikçi kimliğine kavuşur. Sanatsız kalmış insanlar gibi, sanattan uzak kalmış toplumlarda kendi karanlığında ister istemez boğulur ve kitlenir. Çünkü sanat; insanın hallerinin, duygularının, düşünce ve yaşayışlarının…
En yakındadır. Hemen oracıktadır. En masum gözükendir kimi zaman. Hatta ve hatta, kimi zaman bu yazıyı okuyan kadar size yakın olabilir. Ve dahi, sahibi hiç bulunamamışsa suçlu kesin uşaktır.
? Bulabilecek kadar derine. ? Ulaşabilecek kadar derine. Oldukları, yaşadıkları yere kadar inmek gerekir. Bilinç, duygu, bilinçaltı, yaşanmışlık, başlangıç, geçmiş, benlik… Aradığın her ne ise onun yaşadığı kadar derinine inmen gerekir. En basit bir düşünce bile doğduğu topraklarda değişir. O derinliğe öncesinde inmiş olman gerekir. Oraya inebileceğinden, orada yaşayabileceğinden, orada çalışabileceğinden emin olman gerekir. O…
?Ne kadar ilerisini görebiliyorsunuz. ?Öngördüğünüz gelecekten ne kadar eminsiniz. ?Kendinizi güvende hissetme oranınız nedir Bu yüzyılın açmazı bunlar. Tüm dünya ülkeleri ve insanları kendisini bu açmaz ile kitlemiş durumda. Artık kaybedilmiş dünyayı yağmalayarak hayatta kalma mücadelesi veriliyor. Bakın son zaman filmlerine resident evil, mad max , zombi vs… Yoksunluk, şiddet, güçlü olmak zorunda olduğun, güvende…
Bir danışmanın en büyük hatası… Sizce bu nedir? Söyleyeyim. Doğruyu söylemektir. Yeti yetenek bilgi ve deneyimine istinaden görülmesi imkansızı, bilinmesi olanaksızı, gizli kalmış olanı, kaçınılanı görmek ve çok daha kötüsü bunu kişiye söylemektir. Bu işin özü susmaktır. Kişi bunu bulana, yüzleşene, itiraf edene kadar susmak. Birisine görmek ve gördüğünü söylemek tıpkı şöyledir. Tabi ki abartılı…
Görmek için bakmak, Duymak için dinlemek, Çözmek için istemek gerekir. Başımızı kuma gömerek sorunlarımızın üstesinden gelemeyiz.
“Onun sadece dilinde var…” Dilimizde olanlar aklımızda olanların bir uzantısıdır. Aklımızdaki bizim meselemizdir. Ya da meselemiz aklımıza düşer. Oradan da yerçekimi buya, aşağıya doğru inerken dilimizden kayar ve düşer. Aslında içinde çözemediğini dilinde çözmeye çalışır insan. “çok egolu, egoist, bencil…” cümleleri sahibinin bunların üzerinde abartılı duruşuna itafen hayat bulur. “ Namus, ahlak…” “cinsellik” “din, iman”…
Hep merak eder insanlar; Enerjileri görmek,durugörü olmak nasıl bir şeydir. Nasıl gözükür enerjiler ve nasıl anlaşılır onların ne anlattığı. Gözükmez bir hayaleti tutup da giydirmek kadar olmazdır. Aynı zamanda hissedildiği kadar da olağan ve olabilir. Bilincin altını okumak, o nasıldır? Nasıl olurda okunur? Görülmeyen, elde tutulmayan, maddesel olmayan hatta var olduğundan daha şüphe…
Kimisinin, Buz gibi görüntüsünün altında Hasas bir kalp atar… İşte onlar,kırılmaktan korktuğundan çelikten bir zırh takar.
Hadi dünyanın sonuna birlikte yolculuk yapalım. Düşenleri, düştükleri yerde bırakalım. Yorulanları da, Bir de bizimle gelmeyenler var onlarda kalsın. Kafamızın yatmadıkları, sevmediklerimiz, bizi yavaşlatacaklar, bize yük olacaklar, benzemezler, kısalar, uzunlar, gençler, yaşlılar, sarışınlar, esmerler, onlar ve de bunlar… Hepsini bırakalım geride. Haydi birlikte dünyanın sonuna yol alalım.