Gecenin hayrındansa gündüzün şerri iyidir, derler ya. En karanlık zamanda, en çıkmaz anda alelacele çözümler isteriz. Sanki gölgeye saklanmış zebanilerden af dileriz. Her şeyin yeri ve zamanı var. Soruların ve de cevapların. Sakinleşip anlayabilecek duruma gelmeden, korkunun paniğinden çıkmadan, güçlenip hazırlanmadan korkularımızla ve sıkıntılarımızla baş etmekte zorlanırız.
“Onun sadece dilinde var…” Dilimizde olanlar aklımızda olanların bir uzantısıdır. Aklımızdaki bizim meselemizdir. Ya da meselemiz aklımıza düşer. Oradan da yerçekimi buya, aşağıya doğru inerken dilimizden kayar ve düşer. Aslında içinde çözemediğini dilinde çözmeye çalışır insan. “çok egolu, egoist, bencil…” cümleleri sahibinin bunların üzerinde abartılı duruşuna itafen hayat bulur. “ Namus, ahlak…” “cinsellik” “din, iman”…
Bastırılmışlık sorunudur. Kendinde, kendini bastırmış olmak histerinin sebebi olur. Bastırılmışlıklar, – Duygular, – Potansiyeller, – Dürtüler, – Davranışlar, – Düşünceler, – İstekler, – Hayaller, – İhtiyaçlar, Vd… leri olabilir. Batırılmış her şeyin olduğu gibi histerikliğin de basıncı kişinin içinde sıkışır. Böylesi bir basınçın sahibi daha sıkı kontrolü veya temastan uzak kalmayı seçmek zorundadır. Aksi taktirde…