Yüksek gerilim ve belirsizlikle yaşamayı öğrenmiş insanlarız. Bu kazanıma da, diğer her kazanımızda olduğu gibi bir bedel ödemek zorundayız. Bu bedeli, kimi zaman stres ve gerilim gibi psikoloji ile. Kimi zaman acımasızlaşmak, rekabetçilik, mükemmeliyetçilik gibi kimlikle. Kimi zaman da sağlıkla veya mecbur kaldığımız yaşamlarla gündelik ödenmekteyiz. Gerilim ve belirsizlik için ödediğimiz bedeller hiçte az değil.…
Kim olursak olalım. Aynı gökyüzünün altında. Aynı denizin kıyısında. Aynı torağın üzerinde. Birbirine çokta uzak olmayan bir hayatı yaşarız. Paylaşamadıklarımız ve kendimizin sandıklarımız, Saçmalıklarımız, Acılarımız, Sevinçlerimiz, … Bir de tek başımıza kullandığımız emanet zamanımızı kullanırız. Savursakta biter, pintice kullansakta yine de biter. Yanımıza kalmayacaklarla, Kalıcı olarak sahibi olamayacaklarımızla kavgamız sürer gider. Anlamsızlığı anlamlı kılacağını sandıklarımızla…
Bizi, – birbirinden sorunlu yakınlıklara – karman karışık bırakan ilişkilerin olduğu yerlere kadar, kim getirip bırakır ve gider? Kim ki, – Çekmekte olduğumuz acılardan mesuldür. – Katlandıklarımızın sebebidir. – Bize bunu hak, bize bunu reva görmüştür. Bunu mu, – Hak etmişizdir. – İstemişizdir. – Beklemişizdir. – Çağırmış ve dilemişizdir. Bu mudur, – Kaderimiz. – Olabileceğimiz.…
Keşke, gözlerimizi kapattığımızda sıkıntıların hepsi kayboluverse… Keşke, birisi zihnimizden tüm acılarımızı ve pişmanlıklarımızı söküp alıverse… Keşke, bizi kimse kırmasa ve bizimle uğraşmasa… Keşke biz olmasını istiyoruz diye istediklerimiz hemen olsa… ————————————————- Bir devekuşu, birde insan bilir… Keşke ile birlikte tüketilmiş seçenekler vardır. İnsan keşke ’ler den önceki olasılıklardan mahrum kalmasa, keşke…